.: Dagboek : Buddel goes Eritrea :.
Welkom
Het Werk
Dagboek
Fotos
Contact
Gastenboek
Sponsoring
Pers
Links
English
2005-07-05 Frans
Het zit er bijna op. Gisteren uit Adi Keih vertrokken, nu nog een dag Asmara en dan vlieg ik terug! De afgelopen week veel injera gegeten met shiro of zigni. Het was druk met afscheid nemen, maar erg leuk. En hier in Asmara herhaalt zich dat. Altijd wel een lunch hier en een diner daar. Tenslotte vertrekken hier ook veel vrienden.

Dit is ook het moment om iedereen heel erg te bedanken. Ik heb heel erg ervaren dat velen met me meeleven en dat doet heeft me goed gedaan. Alhoewel het bestaan hier erg alleen was, heb ik me altijd verbonden gevoeld met iedereen die aan me dacht. Het was altijd weer een feestje om een brief of een pakje te krijgen. En lieve Hugo, dankzij jou is het een hele mooie website geworden.
Dank jullie wel. Frans
2005-06-24 Frans
Het is alweer een tijdje geleden dat ik wat geschreven heb, maar veel bijzonders is er niet gebeurd. mijn_vaste_groentenkraamDe laatste weken is er ’s avonds geen elektriciteit meer door oliegebrek. Het is een beetje onvoorspelbaar wanneer het uitgezet wordt, echt lastig is het als je net aan het koken bent.
Afgelopen maandag was Martyrs Day. Dan worden alle gevallenen tijdens de bevrijdingsoorlog herdacht. Wel indrukwekkend, ’s avonds wordt er verzameld bij het (speciale) kerkhof voor de martelaren, zoals ze genoemd worden. Iedereen heeft een brandende kaars bij zich en er worden toespraken en gedichten voorgelezen en het complete volkslied wordt gezongen. martyrs_day
Ook ben ik eindelijk met Abdu en een gids op zoek gegaan naar grottekeningen en andere historische plaatsen in de omgeving. Er zit nogal wat in deze buurt, maar bijna niemand weet precies waar en wat het precies is. Onderweg beles gegeten, een vrucht die aan de cactussen hier groeit. Prima eten, met dank aan de soldaat die ze plukte. cave_paintings
Verder ben ik nog bezig geweest met mijn (en Frits’) frustratie, namelijk de zending van het Grotius met computers, boeken en video’s, die nog steeds ergens in Nederland staat. Bij het Ministry of Education werd gesuggereerd maar met de minister te gaan praten, uiteindelijk heb ik met iemand gesproken die zijn best zou doen en hij zou een brief sturen naar de ambassade in Nederland. Van dit soort dingen word ik wel erg moe. beles_plukken
Probleem is dat er niks meer geïmporteerd mag worden, omdat ze geen dollars hebben, en ze begrijpen niet dat alles wat op school ingezameld is gratis is en ze dus niks kost. Maar er is een soort arrogantie van we kunnen het zelf wel. En niemand durft verantwoordelijkheid nemen, alles hangt van de president af, op zich wel iets waar ik ze hier mee kan pesten. Een ander gevolg is dat de winkels langzaam leeg beginnen te raken, ook dingen als toner voor de kopieermachine hier is heel moeilijk te krijgen (en vervolgens heel duur), maar gelukkig heb ik een van de laatste exemplaren te pakken kunnen krijgen. Wat dat moet worden?beles_eten

Het jaar is bijna afgelopen. Ik ben een beetje aan het opruimen. Van alles moet er weggegeven worden, een deel van mijn kleren, mijn keukenspullen, allerlei kruiden die ik nog heb, de geleende spullen moeten weer terug gegeven worden, huisraad moet worden doorgegeven aan andere volunteers, afscheid van allerlei mensen. op_stapHet is raar om hier weg te gaan en weer terug te gaan naar mijn oude werk. Het opbouwen van relaties kostte veel tijd en ik merk nu pas hoeveel mensen ik eigenlijk ken. En dan weer terug naar het Grotius, weer een draad oppakken, maar welke ook al weer?
De meeste volunteers gaan reizen en zien daarna wel wat ze gaan doen, maar die zijn ook ietsje jonger. Ik heb op dit moment meer trek in een bruine boterham met boere(n)kaas.
1 juli komt VSO me weer ophalen in Adi Keih en 6 juli vlieg ik terug naar Nederland, waar ik op 7 juli weer aankom en dan is het avontuur afgelopen. Ik hoop dat het me lukt mijn exitvisum op tijd in orde te hebben, dat vereist nogal wat brieven en stempels van allerlei instanties. op_wegSommigen suggereren maar naakt over Liberation Avenue te gaan hollen, dan ben je zo het land uit. Wie weet.
2005-05-29 Frans
Het schooljaar loopt op zijn eind, binnenkort starten de eindexamens voor Grade 8 en Grade 11. de_overwinningEr is eerst een schoolexamen, en als je daar doorheen komt mag je aan het National Exam deelnemen. Grade 12 kan alleen in Sawa gedaan worden sinds een paar jaar, dat is tevens het militair trainingskamp. Reden voor sommige leerlingen om expres te zakken, dan kunnen ze het jaar overdoen, of, als je een meisje bent te trouwen, dan hoef je niet naar Sawa. Opvallend trouwens hoeveel leraren met een leerling trouwen! acrobatiek
Ik had gedacht een workshop te organiseren over het nieuwe wiskundeprogramma voor Grade 7, omdat het nieuwe programma van Grade 6 zo slecht gaat. Dus op naar het curriculum department van het ministerie. Blijkt het nog niet af te zijn, ze zijn nog aan het schrijven, en ik kreeg het vriendelijke verzoek mee te schrijven :-). dansen2Er zijn maar twee mensen mee bezig en ze hebben de grootste moeite het af te krijgen, na alle kritiek op Grade 6!
Over planning gesproken, afgelopen dinsdag 24 mei was Independence Day, dus een belangrijke feestdag. Op zondag werd over de radio meegedeeld dat maandag ook een vrije dag is.optocht-1 Balen dus, want ik was liever naar Asmara gegaan. Maar Adi Keih was ook wel leuk, maandagavond een band op het plein en dinsdagochtend de officiële viering met een optocht en allerlei demonstraties in het stadion. De bobo’s (voornamelijk ex-fighters en priesters) zitten in een tent in de schaduw en het programma begint met het marcheren van de militairen, nou ja, marcheren, in ieder geval waren ze enthousiast.optocht-2 Daarna dansen van de etnische groepen, waarbij vooral opvallend was dat ze ook samen dansen en elkaar ondersteunen en begeleiden, dat is wat anders dan de Balkan. touwtrekkenErg grappig was het touwtrekken, dat was een van de hoogtepunten, inclusief ruzie met de scheidsrechter, het is ook overal hetzelfde.
toeschouwers
Helaas mocht ik ook getuige zijn van een begrafenis. De man van Ghenet (een lerares die deelneemt aan de computercursus) was ’s morgens overleden door een ongeluk in Segennety, een plaats 50 km verderop. Gigantisch veel mensen kwamen naar het huis toe om te ondersteunen en te wachten op het lichaam.begrafenis Hij werd ’s middags al begraven, begeleid door de honderden mensen en dat gebeurt niet in stilte. Vooral de vrouwen rouwen luidruchtig. Een korte plechtigheid op de begraafplaats, met een eresaluut van geweerschoten. Erg indrukwekkend.
Daarna is er een rouwperiode van 2 weken. Er wordt een tent neergezet naast het huis en daar verblijft de familie. Dag en nacht zijn er veel mensen aanwezig. Als je komt condoleren dan is het gebruikelijk om een kilo suiker of koffie mee te nemen. booboos

bekende_filosofieTenslotte kwam ik op een school nog een bekende onderwijskundige filosofie tegen.
2005-05-15 Frans
Vorige week bij een bruiloft geweest, Daniel en Dahlak trouwen.bruidsmeisjes Daar kom je echt moe van terug. Het begon zaterdagavond om een uur of zeven met eten en drinken (suwa, ze noemen het zelfgemaakt bier, maar daar lijkt het niet op).bruid_ophalen Ze hadden me uiteraard niet verteld dat het tot zondagavond 12 uur duurde. Het is voornamelijk eten(injera, injera, injera), drinken (suwa, een zelfgemaakt drankje dat ze bier noemen) en veel dansen, met tussendoor allerlei ceremonies, waarbij alles dansend gebeurt. naar_het_huis_van_bruidegom Zaterdagavond eerst eten en drinken in het huis van de bruidegom, dan (uiteraard dansend) naar het huis van de bruid, daar weer eten en drinken en dansen tot diep in de nacht, waarbij de laatste dans het belangrijkste is, dan dansen de bruid en de bruidegom voor het eerst samen in speciale kleding. de_keuken Daarna weer met de bruidegom mee naar zijn huis. De volgende morgen weer verzamelen om 10 uur in het huis van de bruidegom, eerst weer eten en drinken en dan weer naar het huis van de bruid, weer_etennu om de bruid op te halen en om haar mee te nemen naar het huis van de bruidegom. Nadat er is gegeten en gedronken en gedanst vinden de onderhandelingen plaats tussen de twee families over de prijs van de bruid. Dit is een vrij ingewikkeld proces, maar het komt erop neer dat de bruidegom goud, kleren en een ox koopt voor de bruid en dat de familie van de bruid dit terug moet betalen. laatste_dansHet gaat om behoorlijk veel geld en goud (46 gram in dit geval). Als dit goed is afgerond wordt er weer gegeten en gedronken en gedanst, en daarna vertrekt de hele optocht dansend naar het huis van de bruidegom, waar de hele avond weer gegeten, gedronken en gedanst wordt. en_weer_etenHet dansen is in principe vrij eenvoudig, je loopt in een rondje door de tent en beweegt zoveel en zo snel mogelijk met je schouders, een techniek die ik redelijk beheers en daarom veel hilariteit gaf. Dat het op prijs werd gesteld bleek uit de hoge gillen van de vrouwen als ik in de buurt kwam, en het geld dat op mijn voorhoofd werd geplakt. Ik was doodmoe, maar het was een geweldig feest. Even worden alle problemen vergeten door iedereen.vrouwen_drummen
Ik moet helaas de bruiloft van Jasmijn en Mirik missen, maar heb er een mooie bruiloft voor terug gekregen.

wachten_op_de_bruidNog een grappig voorval. Bij het opruimen van een opslagruimte werd ik even geroepen. "Mr. Frans, what is this?". Na een blik in de doos bleek het een filmprojector te zijn. Kwartiertje later hetzelfde, bleek het een diaprojector te zijn. Dus over 10 jaar, Frits: "Mr. VSO, what is this?". "That’s a beamer."

zegenen_koffer_met_klerenTrouwens, niet alle kinderen roepen meer "yo, yo, yo, what is your name", sommigen roepen nu "Mr. Frans, Mr. Frans, what is your name".

De satellietontvanger is geïnstalleerd, zij het het wat geïmproviseerd, maar het is met enthousiasme ontvangen, naast zo’n 150 Arabische zenders, zijn ook BBCworld en Euronews te ontvangen, dus komt er ook wat andere informatievoorziening dan alleen maar het staatskrantje. Dit is de eerste grote uitgave van het geld dat op het Grotius is ingezameld en heb ik gewoon zelf gekocht en op de motor meegenomen, voor andere projecten, zoals de zending die nog in Nederland staat en het bouwen van een toilet, computerlesheb ik de medewerking nodig van de overheid en die is zo bureaucratisch, het lijkt wel of alles via de president verloopt, niemand durft hiet verantwoordelijkheid te nemen. Ik blijf het proberen.

Het besluit om te stoppen in Adi Keih wordt hier wel begrepen, en heel jammer gevonden. Ze hopen heel erg dat er een andere VSO-er komt, beter gezegd, twee VSO-ers. Dus als er iemand is...
2005-05-02 Frans
Hoera, onze koningin is jarig, dus dat betekent bier (gelukkig Pilsner Urquel), kaas, haring, bitterballen en....... paling op de ambassade. Het was een mooi feest met Nederlandse, Engelstalige en Eritrese muziek, en veel eten (beetje dhiaree nu).koninginnedag

Het is hier nu ook Pasen en dat wordt hiet net zo uitbundig gevierd als de kerst bij ons. Veel eten, vooral omdat er hier ook 40 dagen gevast is. Er wordt dan veel vlees gegeten. Hele kuddes schapen en geiten zie je langs de weg lopen op weg naar Asmara. En als je er een gekocht hebt, dan neem je de geit op de fiets mee. geit

Bij mijn laatste wiskunde workshop is me weer duidelijk geworden dat het de mensen in Eritrea ontbreekt aan verbeeldingskracht. Volgens mij heb ik er ook al iets over geschreven bij een andere workshop over Big Books.
Twee voorbeelden:
Er zijn nogal wat "spelletjes" waarbij je een willekeurig getal in gedachten moet nemen, daarna wat bewerkingen uitvoert en dan eindig je altijd op vier.
Maar bij de workshop ging het al mis bij de eerste regel: neem een getal in gedachten, wat bedoel je, gewoon, kies een getal bijv. 7, waarom 7, nou dan neem je 13, grote verwarring, schrijf nou gewoon een getal op, eindelijk doen ze het, en ze nemen allemaal 13. Tja, dan gaat de wiskundige verrassing de mist in, want dan is het niet gek dat iedereen met hetzelfde getal eindigt.

Ander voorbeeld, voor wiskundigen geen onbekende. Span een touw om de evenaar van de aarde (de aarde is even een mooie bol). Zoals bekend is dat touw zo’n 40 000 km. Maak het touw 1 (een) meter langer en span het weer om de aarde, nu concentrisch met de evenaar, dus overal even ver van de aarde af. Hoeveel cm is het touw nu van de aarde af? Na veel rekenwerk komt er 16 cm uit. Dit antwoord levert helemaal geen problemen op, geen verbazing, geen gevoel van "dit kan toch niet", nee hoor, het zal wel. Hetzelfde gedaan bij een (rond) injerabord, komt er weer 16 cm uit. Geen probleem, ging dus even helemaal de mist in en ik heb weer wat om over na te denken.

Tenslottte heb ik besloten te stoppen eind van het jaar. Het gaat me aan het hart, maar het is me te eenzaam, als enige Europeaan hier. Gecombineerd met het moeilijke werk ben ik een beetje door mijn energie heen. Ik heb nog overlegd met VSO om een andere placement te zoeken(met meer VSO-ers in de buurt), maar ik heb nu ervaren hoeveel energie het kost relaties en vriendschappen op te bouwen, en hoe lang dat duurt. En om dat weer opnieuw te doen op een andere plek?
2005-04-10 Frans
Afgelopen zaterdag mijn verjaardag gevierd, weer eens op een heel andere manier dan thuis. Eerst zou het in Adi Keih gevierd worden, maar travelpermits worden steeds ingewikkelder, dus toch maar in de buurt van Asmara gevierd. de_drie_jarigenMair en Dave waren dezelfde dag jarig, we hebben het dus samen gevierd. We zijn eerst naar Bar 16 gefietst, op de weg naar Massawa, voornamelijk dalen is dat. Daar hebben we gin en water ingeslagen en zijn we zijn naar een vallei gewandeld, zo’n twee uur dalen en hebben daar gegeten, gedronken en overnacht. Het was erg gezellig en zijn ook nog druk met de sterrenhemel in de weer geweest. De volgend dag met de zon op en teruggewandeld en gefietst, maar dan omhoog klimmen, dat was toch weer anders :-). onderwegOja, ik heb hier geen fiets, dus ik was helaas met de moter.


Verder wat feitjes, die je misschien niet wist:

  • Ik heb nog nooit een vrouw zien eten in Adi Keih.
  • Alle vrouwen lopen altijd op badslippers(liefst geel of felroze), soms met sokken.
  • Elke avond lopen de mannen heen in de hoofdstraat en zo ontmoeten ze elkaar.
  • Er zijn heel veel vliegen, die uiterst irritant zijn en de neiging hebben zich niet weg te laten jagen als je even schudt of zwaai.. feestje
  • Er is één weg door het stadje geasfalteerd en daar mag je niet fietsen.
  • Student-centered-learning slaat nergens op als er 80 leerlingen in een klas zitten.
  • Er werken hier ook 800 Indiërs als leraar en zij verdienen $700 per maand, betaald door de Wereldbank.
  • Het salaris van Eritrese leraren is 145 Nakfa per maand($7), dat zijn soldaten die les moeten geven, tot 1200 Nakfa ($60) zijn leraren met een universitaire opleiding (en ik dus).
  • Grade 12 kun je alleen doen in Sawa, het miltaire trainingskamp van Eritrea.verjaardag
  • Het eerste en tweede jaar van de Universiteit en de lerarenopleiding hebben geen studenten, en niemand weet waarom.
  • Ik heb al maanden geen cola of ander fris gezien in Adi Keih.
  • Van de ene op de andere dag heeft de president alle plastic zakjes/tasjes verboden, de enige goede maatregel in het afgelopen jaar. (alleen jammer dat het onverwachts was)
  • Ik geen baas meer heb, omdat ze me vergeten zijn bij het opheffen van het Ministry of Education in Adi Keih.
  • De Border Commission van de VN is opgestapt.smorgens
  • President Afeworki vindt dat dan ook de UNMEE maar naar huis moet gaan.
  • De mensen worden hier steeds pessimistischer worden.
  • Ik eet weer tomaten uit eigen betontuin.
  • Paul R. is het snelste met zijn pakje, het was hier in 6 dagen!
  • De eieren zijn nu erg goedkoop omdat het vasten is.
  • De helft van de bevolking is moslim, de andere helft Orthodox katholiek en dat is hier helemaal geen probleem.
  • Er gaan 28 mensen in een volkswagenbusje naar Senafe, (inclusief een blanke).
  • Mensen die je een beetje kennen, vragen, als je ze tegenkomt, "Where you go?"
2005-03-24 Frans
Ik ben weer even in Asmara, er is een vergadering van VSO met alle leraren Engels en de methodologen. Er moet een nieuw strategisch plan gemaakt worden voor de komende vijf jaar, een hele klus. Vullen we de gaten op die onstaan omdat de Eritrese leraren in het leger zitten, of gaan we ons meer richten op de didactiek (en het nivo Engels en wiskunde van de Eritrese leraren). Het betekent wel lekker in een hotel (Selam!) logeren en elke dag een per diem krijgen (dat is geld omdat je deelneemt aan de bijeenkomst).Brian_Frans Dus we eten weer in lekkere restaurants. En het is prima iedereen weer te ontmoeten. Vooral omdat ik me bezin op mijn plaats en werk in Adi Keih, het is er erg geisoleerd en dat breekt me op. Ik heb er niet zoveel over geschreven in dit dagboek, maar dit is wel de tijd om er besluiten over te nemen. Ik ben met VSO in gesprek over een andere standplaats, maar veel mogelijkheden zijn er niet. Of moet ik stoppen? Het liefst wil ik in Asmara zitten, na het jaartje Adi Keih. treinZo’n Paasbrunch van 12 tot 4 met VSO-ers is toch alleen in Asmara mogelijk (dank je wel Ruud).

Ik heb een tijdje geleden een treinreisje gemaakt van Asmara naar Arberebue, maar ik heb nu pas foto’s.rails-1 De trein rijdt alleen bij bijzondere gelegenheden. Het was georganiseerd door de Israëlische ambassade om geld te verzamelen voor de gehandicapten van de laatste oorlog. Die trein is een verhaal apart. Hij loopt van Massawa aan de kust naar Asmara (2300m. hoogte) en slingert zich door de bergen heen. Ze zijn hem helemaal aan het restaureren, rails-2want de Engelsen hebben hem 50 jaar geleden helemaal gesloopt. De stoomlok is uit 1938. Soms zie je de treinrails onder je liggen, soms kruis je de rails loodrecht! Jammer dat ik daar geen foto van heb. Er zijn een paar tunnels en degenen die in het open rijtuig zaten hebben dat geweten, zoveel roet komt er op je neer in een tunnel (trouwens binnen bleef het ook niet helemaal schoon).dusty

Verder ben ik naar Dubarwa geweest. environmentally_friendlyCourtney is bezig daar ook zo’n PRC als in Adi Keih oprichten, dus Abdu (de manager van Adi Keih) en ik zijn er naar toe geweest, met de bus weer eens. Je bent dan een heerlijk dagje onderweg, ik zal er eens een mooi verhaal over schrijven. Ik heb het weekend het eerste geld van het Grotius besteed aan een satteliet ontvanger met schotel voor het PRC, dan kan er BBC, CNN etc. gekeken worden, zonder vrije pers toch een prima informatiekanaal. Ik hoop dat alles gaat werken.

Het is op dit moment het kleine regenseizoen, dat betekent dat het plotseling enorm regenen kan, het komt dan met bakken uit de hemel in korte tijd. Wel ligt dan ligt het openbare leven zo ongeveer stil. Gelukkig is het redelijk voorspelbaar: als het gaat regenen is het altijd ’s middags om een uur of drie. Hoelang het duurt is moeilijker de voorspellen, dat kan een half uur tot vier uur zijn, maar iedereen is er blij mee.vertrek

Tenslotte, misschien een beetje laat, maar het blijft grappig? Dit is de achterpagina van Eritrea Profile van 1 januari 2005, de enige krant die hier verschijnt, ook de enige krant die hier te krijgen is. Elke dag in en het Tigrinya, maar verschijnt een keer per week in het Engels en staat vol met propaganda. de_krantDe man rechts op de eerste zes foto’s is de president Afeworki, links herken ik ze niet allemaal, maar de eerste is Khadaffi.

Helaas is Willem naar huis, ik zal je missen Willem, succes thuis.
2005-03-18 Frans
Ondertussen zit ik alweer 3 weken in Adi Keih. Het was niet gemakkelijk om weer terug te gaan, gelukkig waren Koen en Peter zo lief om me te vergezellen, ’s nachts om vier uur in de trein naar Schiphol. In Asmara werd ik hartelijk ontvangen op het vliegveld door Ruud, Willem, Jo, Dave en Claire. Met Asmarabiertjes kwam ik er weer een beetje in (en wat kaas en worst, dat viel wel goed) en hebben we lekker gekletst. Het is lastig hier weer te wennen in Adi Keih, na even Nederland. Ik moet veel aan Bert denken. De mensen zijn erg aardig en leven mee, maar het is toch een heel andere manier van rouwen. Bert heeft kinderen, dat is heel belangrijk hier om te weten (iedereen vraagt het direct) en verder is het god’s wil.

Het werk gaat ondertussen door. Elke dag geef ik een computercursus, het tweede PRC-bulletin is verschenen en fietsik ben een nieuwe wiskundeworkshop aan het voor bereiden. Lastig is wel dat leraren (en directeuren) om de haverklap overgeplaatst worden van de ene school naar een andere school (in een dorp of andere stad), dat levert weinig continuïteit op. Ze hebben daar zelf trouwens niets over te zeggen.
Zelfs mijn Ministry of Education blijkt opgeheven te zijn, wielendat is weer verplaatst naar Mendefera, de provincie hoofdstad. Het blijft gek dat te moeten ontdekken, in plaats van dat het je verteld wordt. Wie nu mijn baas is, is onduidelijk, maar ik ga maar gewoon door.
Met Frits nog de zending spullen van de kerstactie doorgenomen en ben nu een ruimte aan het inrichten voor de computers. Verven, elektriciteit, tafels regelen, ramen laten maken en nu maar hopen dat het niet te moeilijk is om het van de havenplaats Massawa hier te krijgen. Frits, en de anderen, succes met inpakken, dat is volgens mij nog een hele klus.
8_maart_viering8_maart_spandoek
En, er is weer kerosine, dat is twee weken niet te koop geweest, dus ik kan weer koken (voor diegenen die ik ongerust gemaakt heb).

Een kwispel (dat zijn (kamp)raadsels waarbij je vragen mag stellen met een ja of nee antwoord).
Vijf weken geleden zijn ’s nachts de wielen van mijn fiets gestolen, ja, alleen de wielen en de banden uiteraard, zelfs de fietsstandaard lag er nog naast. De fiets stond in de compound (een ommuurd gedeelte, waarbinnen ook het huis is).de_vrouwen
Op advies van Mr. Abdu aangifte gedaan bij de politie. Eerste vraag: welk geloof heeft u. Ik had geen zin in discussie, dus ik zei christen. Fout, is geen geloof, toen zei ik maar dat ik als katholiek geboren ben. Tweede vraag: wat is u opleidingsniveau?de_mannen Ik zei uiteraard universiteit, dus de politieman bevestigde dat met: is dat 14+? Dat leek me wel correct.
Vraag drie eindelijk: kunt u de wielen beschrijven? Tsja, rond leek me een goed antwoord. Toen vroegen ze of er voetafdrukken waren, maar dat is lastig hier, want de meeste lopen op fighter-sandalen en die zijn allemaal hetzelfde. Ze zouden alle fietsreparateurs waarschuwen (er zijn er 2).vrouwen_2
Maar, afgelopen zaterdag stonden ’s morgens de wielen in de compound, keurig met de moeren in een plastic zakje aan een spaak vastgemaakt.de_afwas
De kwispel is: wat is er gebeurd? Hier levert het mooie gesprekken op, iedereen hier is in hoge mate verbaasd en heeft wel een of andere theorie.Mulugeta_met_dochter_Naemi

8 maart is hier trouwens een vrije dag, Woman’s Day wordt hier groots gevierd, met vooral veel toespraken, die altijd eindigen met "Victory for the masses". oma_en_kleindochter
Persoonlijke feesten, zoals verjaardagen, tig jaar getrouwd etc. kennen ze hier niet. Alleen de eerste verjaardag van een kind wordt gevierd, en dan komt ook iedereen (en dat zijn er heel veel) eten en drinken en genieten van de coffee ceremony. Het is een beetje ongezellig, want de vrouwen zitten in de ene kamer en de mannen in een andere, dus na een tijdje ben ik maar buiten gaan zitten in de compound, tussen de kamers in, daar gebeurt tenminste nog wat.
de_douro
Ook heb ik de Douro bezocht, dat is een grote, oude boom in het plaatsje Segeneyti die ook op het 5 Nacfa biljet staat.

2005-02-20 Frans
Ik ben even in Nederland geweest omdat mijn broer Bert onverwachts is overleden.
Bij de begrafenis heb ik onderstaand verhaal van Toon Tellegen voorgelezen.

’Denk je dat we ooit afgelopen zijn, eekhoorn?’ vroeg de mier op een keer.
De eekhoorn keek hem verbaasd aan.
’Nou, zoals een feest afgelopen is’, zei de mier. Of een reis.’
De eekhoorn kon zich dat niet voorstellen.
Maar de mier keek uit het raam naar de verte tussen de bomen en zei: ’Ik weet het niet, ik weet het niet...’ Er verschenen rimpels in zijn voorhoofd.
’Maar hoe zouden we dan moeten aflopen?’ vroeg de eekhoorn.
Dat wist de mier niet.
’Als een feest is afgelopen gaat iedereen naar huis,’ zei de eekhoorn. ’En als een reis is afgelopen wrijf je in je handen en kijk je of er nog een potje honing in je kast staat. Maar als wij zijn afgelopen...’
De mier zweeg. Hij maakte een raar geluid met zijn voelsprieten.
’Wat is dat voor een geluid’? vroeg de eekhoorn.
’Knakken,’ zei de mier.
Daarna bleef het lange tijd stil.
De mier stond op en begon, met zijn handen op zijn rug, door de kamer heen en weer te lopen.
’Denk je erover na?’ vroeg de eekhoorn.
’Ja,’ zei de mier.
’Weet je het al?’
’Nee.’
De mier ging tenslotte weer zitten.
’Ik weet het niet,’ zei hij. ’Ik weet vrijwel alles, dat weet je, eekhoorn...’
De eekhoorn knikte.
’Wat ik niet weet,’ ging de mier verder, ’mag geen naam hebben. Maar of wij ooit aflopen...’
Hij schudde zijn hoofd.
De eekhoorn schonk nog een kopje thee in. De mier nam een onzeker slokje.
2005-01-31 Frans
Hier is de foto van het overhandigen van de externe harde schijf aan Mr. Abdu, als symbool van alles wat opgehaald is. kerstactie-1. Ondertussen heb ik begrepen dat het zo’n 6500 Euro is, oeps, wat een hoop geld, vooral opgehaald met schaatsen heb ik begrepen,kerstactie-2 iets wat hier uiteraard onvoorstelbaar is. Het is zoveel waard hier, dat het nog een hele klus is om het goed te besteden, maar daar ga ik mijn best voor doen, misschien ook wel voor scholen die niet eens schoolbanken hebben, maar waar de leerlingen nog op stenen zitten. (zie foto’s eerder in dit dagboek). Maar nogmaals, iedereen heel erg bedankt, ik weet hoeveel organisatie alles eist, het resultaat is zo geweldig.

Ik ben weer een weekendje in Asmara, er zijn nu veel VSO-ers, want komende week is de jaarlijkse break.kerstactie-3 Er is hier tijdens het schooljaar maar een week vakantie, tussen de twee semesters in. Uiteraard vinden ze ons systeem veel beter, maar, vertel ik er bij, dan moeten ze wel op de afgesproken dagen beginnen. De meeste leraren gaan nu hun familie bezoeken elders in het land en komen dan pas na twee weken terug ofzo, en hetzelfde geldt voor de leerlingen, die komen ook pas later, dus de scholen beginnen heel chaotisch na de break (net als bij het begin van het schooljaar).
Omdat ik bij het Ministry of Education werk, heb ik officieel geen break, maar ik heb niets te klagen, want met de Kerst ben ik veel weg geweest.
Vrijdagavond de verjaardag van Gee gevierd, die werd dertig, dus "over the hill". Eerst de film "The Big Lebowski" (hij gaf zijn DVD aan de bioscoop en dan wordt de film gewoon gedraaid) en daarna bowlen, een mooie combinatie voor wie de film gezien heeft.

Het werk in Adi Keih wordt wat concreter. Ik doe nu elke dag een computerworkshop van 4 tot 6 voor beginners, de meesten hebben nog nooit achter een computer gezeten, dus sommigen zwaaien met de muis door de lucht. Of het zin heeft is de vraag, er zijn bijna geen computers in Adi Keih, maar de teachers vinden het erg leuk om met computers te werken, dus dat maakt het in ieder geval zinvol.
Vorige week zaterdag een workshop "Games and puzzles in maths" georganiseerd, mijn hobby, dus heel leuk om te doen. Enige probleem was dat ze nog nooit een puzzle gedaan hebben (ze kenden ook het woord niet), dus hard gewerkt om ze dat duidelijk te maken en op welke manier je ze in de les kan gebruiken. workshop-1 Uiteindelijk kon ik 1/3 van wat ik voorbereid had, met ze doen, dus er komt nog een vervolg. Vooral de puzzel over de meeting van logici moest uitgebreid besproken worden. Als vervanging van mijn jaarlijkse nieuwjaars puzzel, hier is-tie:
Ongeveer 40-50 logici hebben een congres. Ze hebben allemaal een petje op, een rode of een groene. Ze weten van zichzelf niet welke kleur petje ze op hebben, maar kunnen wel de petjes zien van de andere deelnemers. Dan krijgen ze opdracht in een lange rij te gaan staan, aan de rechterkant van de rij moeten alle groen petjes staan en de linkerkant van de rij alle rode petjes. Ze mogen niet praten (dus elkaar vertellen welke kleur ze hebben), elkaar op de plek duwen, etc. Nee, ze denken gewoon na en gaan op hun plek staan en in een minuut staan ze op volgorde. Hoe doen ze dat? (Oplossingen: PO Box 70, Adi Keih)
Na mijn uitleg, bleek er toch wat praktijk nodig om het duidelijk te maken, dus kregen ze allemaal een papiertje met rood of groen erop geschreven en gingen we buiten in de rij staan. workshop-2. Het werd me weer duidelijk, logica moet je gewoon praktisch doen, ook in Eritrea.

Het leven in Adi Keih blijft lastig, niet omdat het bier een week op was, nadat Mondi en Carla hier geweest waren, maar omdat het toch wel eenzaam blijft. Er zijn wel twee leraren die redelijk Engels praten en waar ik regelmatig mee afspreek en ook word ik regelmatig voor een coffee-ceremony uitgenodigd, maar het is zwaar om steeds de inspiratie alleen uit jezelf te halen. Gelukkig krijg ik soms ook een beetje bezoek, omdat Qohaito in de buurt ligt en omdat het PRC ondertussen een voorbeeldfunctie gaat vervullen. Ook waren Willem en Ruud bij de wiskunde workshop, want dat zijn ook echte puzzelaars. Het eten koken is wat makkelijker geworden met al dat voedsel wat meegegeven is en die lekkere kruiden. Dat is nog steeds genieten. Water wordt een steeds groter probleem, er is zo weinig regen gevallen afgelopen jaren, dat ze proberen te ratsoeneren door nog maar 1 keer in de 10 dagen langs te komen met de tankwagen. Gelukkig heb ik nu 3 waterbarrels vol verzameld, dus kan ik even voort, maar het is wel opletten dat ik genoeg voorraad houd. De winter is ongeveer voorbij hier, het wordt ’s avonds weer wat warmer, ik kan de deur weer openlaten zonder dat het te fris wordt. Tot de volgende keer.
2005-01-08 Hugo
Er staan een heleboel nieuwe foto’s van Frans online, je kunt ze allemaal vinden op de foto pagina.
2005-01-07 Frans
De meiden zijn weer weg! Eindelijk weer een beetje op mezelf en een beetje rust. De vakantie is afgelopen en er moet weer gewerkt worden. We hebben ons als echte toeristen gedragen, jammer dat ik geen foto heb van Mondi haar geweldige hoed, Amerikaanse op en top. We (sorry, ze, ik ben twee weken verwend, hoefde niks te betalen, dank jullie wel, Monla of Cardi) hebben een auto gehuurd huurauto en zijn het land doorgereden, ik denk dat we alle asfaltwegen gehad hebben. Omdat kinderen zelfs tegen een rijdende auto "you, you, you, you" schreeuwen, hebben we een tijdje geprobeerd ze voor te zijn en begonnen wij met uit het raampje "you, you, you" te schreeuwen, en dat hielp ook.

Probleem was natuurlijk weer de benzine. Ik had 8 bonnetjes geregeld, maar toen we in Adi Keih wilden tanken voor de terugweg, bleken de bonnetjes alleen geldig in Asmara. Toen werd ik echt erg boos, en heb ik uiteindelijk toch 20 liter gehad. Eigenlijk wel jammer achteraf, anders waren Carla en Mondi nog steeds in Adi Keih, en da’s wel heel gezellig. In restaurant Beylul maakten ze kennis met het echte Eritrese eten, de taita met shiro and zigni. Ze hebben ook nog heerlijk voor me gekookt in Adi Keih, want ik moest een beetje werken, het was een echte Eritrese maaltijd :-). Hier zitten ze uit te rusten. voorhuis Ook de coffeeceremony mocht niet ontbreken, deze foto is gemaakt bij Ghenet, die ons uitnodigde. coffeceremony
Als symbolisch kado voor alles wat ingezameld is, hebben we de externe harde schijf aan Mr. Abdu overhandigd namens het Grotius, als resultaat van de Kerstactie. Hij was er geweldig blij mee en hoopt dat de rest van de actie snel komt. Jullie zullen nog wel horen van hem! Vanuit dit dagboek willen we iedereen heel erg bedanken voor alle inzet en alle bijdragen. Helaas heb ik er geen foto van, die zit in mijn laptop in Adi Keih.

Trouwens, ik ben ook behoorlijk verwend! Een tas vol met worsten, kaas, vitaminepillen, sjek, boeken, snoep etc. Daar ga ik heerlijk van genieten, bedankt allemaal! voedselhulp

Uiteraard hebben we, zoals de traditie in Nederland is, op 1 januari in zee gezwommen, dit keer in Massawa. Hier is het ook een traditie, zoals je op de foto kan zien. rodezee Onderweg dronken we regelmatig thee in een bar, ze hebben de gekste affiches aan de muur hangen kopjethee
Dinsdagavond hadden we een afscheidsdiner met Julia, een Eritrese die we in de dierentuin ontmoet hadden. Je ziet wel wie er echt Eritrees eet. afscheidsdiner
En nu zit ik weer af te kicken in Asmara, na twee heerlijke weken.
Ik heb een kleine infectie aan mijn been (een verwaarloosde wond) en krijg nu elke ochtend en avond een penicilline-injectie. Wees gerust, de wond is bijna over en weer dicht. Ik heb mijn lesje geleerd.
Maandag weer naar Adi Keih, dan beginnen de computer workshops, iedereen zit daar vol ongeduld op te wachten en ik heb er ook zin in.
2004-12-26 Frans
Lieve mensen,
Carla en Mondi zijn goed aangekomen en ze genieten van het heerlijke weer hier en het mooie Asmara. Het is geweldig met ze. Ze hadden een tas bij zich met allemaal pakjes voor mij en elke dag pak ik er een uit. Ik ben met de boerenkaas begonnen en die smaakte geweldig. Ook de harddisk is geweldig om te hebben, en de verhalen van de Kerstactie zijn geweldig. Er schijnt een hoop geld te zijn en computers en boeken en...... Allemaal enorm bedankt, Abdu en de leraren van de subzone Adi Keih zullen er heel blij mee zijn, foto’s volgen nog. Later zal ik er nog uitgebreid op ingaan, dit is een eerste reactie online geschreven. Carla en Mondi verwennen me hier geweldig, morgen gaan we een rondje Eritrea doen, te beginnen in Adi Keih, want er wordt hier gewoon doorgewerkt. Kerst wordt hier 7 januari gevierd (Geez Christmas)
Allemaal een goed en rustig Nieuwjaar, enorm bedankt, hele lieve groeten.
2004-12-19 Frans
Het is nu zondagochtend 19 december en ik ben weer helemaal gerust gesteld. Eindelijk is het water gekomen. Ik heb een paar dagen bijna zonder gezeten, omdat de tankwagen steeds minder komt, nu nog maar een keer per week. het_water Dat heeft te maken met het benzinegebrek en het watergebrek. Gelukkig heb ik hele lieve buren, dus daar heb ik gisteren nog twee emmers van gehad. We gaan straks weer en uurtje water verplaatsen, want de waterbarrels staan langs de weg. Wat ik wel heb is ongeveer twintig kilo suiker. Van de week was er alweer 10 kg suiker op het Ministery, en er is een duidelijke regel in Eritrea, als er wat is, direct een voorraadje inslaan, nooit nee zeggen Het is ook een prima kado als er iets bijzonders is, vooral als het in een dorp is, je geeft dan een kilo suiker, of voor je vrienden in Asmara, het is erg grappig iets te hebben dat zij niet hebben...
Ondertussen heb ik ook wat benzine, eindelijk het systeem gekraakt door Gee, een methodoloog die in Asmara werkt. De truc is naar de administrator van het Ministry of Education te gaan en een goed verhaal op te hangen over Education en het belang van benzine om de scholen te bezoeken. Je vraagt dan 30 liter benzinebonnen en je krijgt er 20, beweerde hij. Dus ik vroeg 30 en kreeg 30!! benzinebon Tenminste je krijgt dan een brief mee. Dan nog wat stempels halen en dan ga je naar de Petrol Company. Daar is het "very busy" en leggen ze je brief op een stapel met de mededeling "Come back tomorrow, busy". Antwoord: "Tomorrow I go to Adi Keih". "Sit down, wait". Nu heb ik altijd een boek bij me, dus geen probleem, gewoon wachten en je papier in de gaten houden. Op enig moment verdwijnt dat naar een kamer, het komt terug met een stempel (en 30 liter veranderd in 40 liter!, geen idee waarom) en dan ga je weer naar en ander kantoor voor een stempel, daarna een kantoor waar je bonnen krijgt, die laat je weer afstempelen in kamer 7 en dan heb je ze! Dus de afgelopen twee weken lekker rondgereden en de laatste rural schools bezocht.
Vooral Derizeriesenay was een ervaring, eerst om er te komen, weer zo’n pad waarvan je denkt, waar gaat dit naar toe, toen om te zien hoe de leraren daar leven. Ze wonen bij de school omdat de afstand naar Adi Keih te ver is (3 uur lopen, binnendoor). Ze vonden het dus hartstikke leuk dat ik langs kwam, vooral omdat ik wat puzzles deed. leraren Er was maar een wiskundeleraar, dus ik was snel klaar met lesobservaties. Ik heb nog meegeluncht van WorldFoodAid, moeders maken het eten klaar voor tussen de middag.

Wat de vrije tijd betreft, er is hier inderdaad niets te doen. Wat de mensen doen is bij elkaar zitten en praten of ze lopen op straat en ontmoeten daar elkaar. Zo werd ik uitgenodigd in een winkel om te gaan zitten en te kletsen. Ondertussen worden er zaken gedaan en zit ik bij de toonbank alles gade te slaan en zo nu en dan wordt er iets tegen me gezegd. Op den duur gaat dat wel vervelen, maar als ik dan een paar dagen niet geweest ben, wordt er gezegd "Waarom kom je me niet meer bezoeken" en dan ga ik weer even buurten en zit ik een tijdje in de winkel.
Ook word ik regelmatig uitgenodigd voor een koffieceremonie, zoals op de foto met Hadish en zijn zus. koffieceremonie Daar moet je wel even tijd voor hebben, want ze beginnen met koffie zetten als je binnen bent. Eerst worden de ruwe bonen geroosterd in een pannetje op een houtvuurtje. Als ze goed geroosterd zijn wordt ermee rondgegaan en mag je de geur van geroosterde bonen even ruiken en knikken. Daarna wordt ze "gemalen" en met water in een bruine bol (jebena) gedaan en verhit. Ondertussen wordt er wierook aangestoken en popcorn gemaakt. Na een uurtje krijg je dan je eerste kopje koffie en wordt er weer gezet, Het is niet beleefd er minder dan drie te drinken.
AD_001
Ook heb ik een nieuwe hobby: donkeycar-spotting. Ze hebben nummerborden en het hoogste nummer is AK 042 (tot nu toe). AD_002Nummer AK 001 heb ik ook al, dus nu is het de bedoeling ze alle 42 te fotograferen. Ze komen op de website, dus houdt het in de gaten.
Van schilderen is nog niets gekomen Riekie, daar heb ik de rust nog niet voor, maar dat ga ik zeker nog proberen. AD_001

Van de week Frits aan de telefoon gehad. Ik begrijp dat de Kerstactie op school geweldig loopt, dat er veel boeken en video’s zijn en ook al computers en ook geld. Ze zijn er hier erg enthousiast over en erg benieuwd wat er allemaal komt. Ik wil iedereen heel erg bedanken voor al het werk. Ik zal er voor zorgen dat het allemaal op zijn plek komt en goed besteed wordt en mochten er lezers van dit dagboek zijn, die denken waar gaat dit over? Op de website www.grotiuscollege.nl kun je er ook alles over lezen. Het PRC van Adi Keih is tot de beste van het land uitgeroepen tijdens een bijeenkomst van Unicef, dat is de verdienste van mijn voorgangster en de beheerder Mr. Abdu en ik probeer ervoor te zorgen met Abdu dat het het beste PRC blijft. Ik geef nu ook een bulletin uit met wetenswaardigheden over het PRC, om het centre een beetje te promoten, te weinig leraren weten de weg te vinden.
En donderdag komen Carla en Mondi, dat wordt feest. Reizen, bieren, lekker uit eten (in Asmara). Ik hoop dat het lukt ze het land een beetje te laten zien, in ieder geval wordt het geweldig!
2004-12-11 Hugo
Inmiddels zijn de Decemberactiviteiten van het Grotius College in gang, en wordt er flink wat geld ingezameld voor Frans en het Pedagogical Resource Center. Er is onder andere een sponsorschaatsdag geweest en er worden oliebollen en kalenders verkocht. Zie de nieuwspagina van het Grotius College. Hier is een stuk van hun site:

Zoals elk jaar gaan we ook dit jaar weer met zijn allen proberen ons steentje bij te dragen aan een goed doel. Het doel voor dit jaar was niet moeilijk te vinden! Zoals de meesten van jullie weten is een van onze docenten, de heer Frans Buddelmijer voor twee jaar naar Eritrea vertrokken om daar zijn ervaring over te dragen aan docenten in opleiding. Hij woont in het plaatsje Adi D’eyih, dat 100 km ten zuidoosten van Asmara ligt, de hoofdstad van Eritrea. Rond dit stadje liggen ongeveer 17 dorpjes met een juniorschool. Het is de bedoeling dat hij de docenten die daar les geven, verder traint en begeleidt. Hij maakt voor zijn begeleiding gebruik van een soort mediatheek, Pedagogical Resource Centre genaamd. In dit centrum ontbreekt nog wel het een en ander. Om deze zaken aan te kunnen schaffen, is geld nodig. Wij willen hem een handje helpen door de opbrengst van onze kerstactie aan hem over te dragen. Zo laten we ook merken dat hij weliswaar uit ons oog is, maar niet uit ons hart!

Ook is er behoefte aan boeken (Engelse romans), video’s etc. In de aula komt weer een aantal dozen te staan die gevuld moeten worden met deze spullen. Telkens als er een doos vol is, zal deze vervangen worden. We proberen natuurlijk om een zo groot mogelijk aantal dozen te vullen.


Om aan geld te komen, hebben we de volgende bronnen van inkomsten:

De schaatsdag
Deze was op 6 december. Als iedereen zijn beste beentje voorgezet heeft, zal de opbrengst ook flink zijn.

Oliebollen
Op 13 december start de verkoop van oliebollen. In de pauzes worden de oliebollen verkocht in de aula. De meeropbrengst gaat naar hetzelfde doel. De oliebollen zijn weer van Bakkerij Bierhuizen en ze zijn elke dag vers!

Kalender
Er wordt een kalender gemaakt met daarop foto’s van docenten. De prijs wordt nog nader bekend gemaakt.

Kantine
Bij Fred en Conny is alles weer 10 eurocent duurder, zodat ook uit die hoek weer een leuk bedrag te verwachten is!

Langame
Tonko Romeijn regelt het Lan-gamen weer in de mediatheek. Dit kost 1,5 Euro per middag.


De acties lopen tot vrijdag 24 December, namens Frans hartelijk bedankt voor al jullie inzet!
Hugo (zelf ex-Grotius)
2004-12-05 Hugo
Binnenkort decemberactie op het Grotius College om geld in te zamelen voor Frans, hierover binnenkort meer!
2004-12-02 Frans
Uiteindelijk ben ik twee weken geleden in Adi Keih teruggekomen, maar wel met behulp van VSO! Er reden helemaal geen bussen busstation, dus ging ik maar naar het VSO kantoor, daar gaat dan iedereen hangen. Ik had wat spullen verzameld (o.a. 700 boeken van Bookaid en een printer en satellietradio) en midden in het kantoor gezet met een briefje "wie kan mij helpen dit naar Adi Keih te krijgen" erop. Uiteindelijk hadden ze wat benzine geregeld en ben ik met alle spullen en Felicia (die moest naar Hadide en zat al een week vast) weggebracht. In Adi Keih aangekomen, bleek er nog steeds geen post te zijn, logisch, geen bussen, geen post.

Gelukkig werd dat dinsdag helemaal goed gemaakt, het leek wel brieven- en pakjesavond, geweldig, vlees, kaas, snoep, sjek, boeken, worstjes, de groene en lieve brieven, dank jullie wel. winkeltje_QHet voelde goed dat zoveel mensen aan me denken, want echt meevallen doet het hier nog steeds niet. Ik snap wat ze bedoelen met "tropenjaren".

Donderdag is Ruud (een VSO-er waar ik altijd logeer in Asmara) met zijn vader en zus langs geweest, paleis_Qheerlijk en gezellig uit eten geweest en op vrijdag naar Qohaito geweest. Dat was nog een flinke tippel, 2,5 uur door een ruig landschap, maar daar zijn restanten van de Aksumite periode te vinden, zoals een paleis, een graf en een dam. graf_Q Gelukkig was de Unmo bezig het land in de omgeving in beeld te brengen, dus konden we terug achterin de landrover.onderweg_Q

Het weekend met Johannes naar zijn geboortedorp, Dekelefay, geweest, waar zijn moeder en andere familie nog woont. JohannesJohannes is een leraar Engels in Adi Keih en heeft me uitgenodigd omdat er feest was in zijn huis. De feestdag van St. Michael. Op de een of andere manier had hij vijf leslokaal_Qliter benzine geregeld, dus konden we op de motor. Wat een tocht! 28 km in 1,5 uur, wegen die alleen maar uit stenen en kuilen bestonden en dan eindeloos afdalen, het zweet stond tussen mijn billen. Maar het weekend was geweldig. Een dorp, in een vallei tussen de bergen met een paar hidmo’s en 230 inwoners.

Een hidmo is een huis gemaakt van hout en leem en een dakbedekking van aardeHidmo_1Hidmo_2.

Indrukwekkend hoe de mensen leven en hoe vriendelijk ze waren, ook ontroerend hoe ze leven. insideHet is zo basic en zo eenvoudig, wat dat betreft voelde ik me een indringer. Het feest begon op zaterdagavond en duurde tot zondagavond en de hele dag eten en drinken. Het eten was uiteraard injera met shiro en de drank bestond uit een soort zelfgemaakt bier, sua (ben ik niet echt van onder de indruk, heeft een raar smaakje) en mez, gemaakt van o.a. honing en dat smaakte wel lekker. En de hele dag door koffie drinken. Uiteraard sliep ik niet alleen, want het stikte van de dieren,mijn_bed binnen en buiten. Het was wel vermoeiend dat niemand Engels praatte, dus was ik helemaal van Johannes afhankelijk. Toch maar beter mijn best doen met Tigrinya? Nee, daar met een motor binnenrijden was echt wereldvreemd.

Dinsdag zou mijn workshop over computers beginnen voor de mensen van de Ministry of Education, maar er kwam helemaal niemand. Het was betaaldag, dus dat was veel belangrijker (uiteraard), maar dat van te voren bedenken is iets wat ze niet gewend zijn.

Net als vorige week dinsdag, ook zo leuk, uiteraard ben ik om half acht op mijn werk, shiromaar er komt helemaal niemand. Blijkt het een vrije dag te zijn, om te vieren dat de vrouwen geholpen hebben bij de bevrijding van Eritrea. Maar om me dat te vertellen, dat kunnen ze niet bedenken. Net als die suiker, uiteindelijk heb ik nu 10 kilo (voor een maand!), omdat ik achter het systeem van verdelen kwam. Dat gaat via kantoor, elke maand is er een lijst en wordt er suiker verdeeld. Eritrees is dan, dat de suiker een week in het kantoor ligt, omdat ze een weegschaal moeten regelen, maar dat duurt even. moeHet is net of ze iedere keer weer opnieuw gaan bedenken hoe ze iets zullen gaan doen. Nu nog achter het geheim van de olijfolie komen, daar is ook wat mee. Ook dat is bijna niet te koop en iedereen heeft het.

Ik krijg wat ongeruste emails over pakketjes etc. Het komt altijd aan tot nu toe, maar het kan even duren, omdat het gewoon lang duurt, wel tot drie weken en omdat de bussen nu soms rijden, en geen bussen, geen post. De post naar jullie toe duurt meestal een dag of 8, maar misschien duurt dat nu ook langer? Maar geef de moed niet op, elk pakje is een klein feestje in Adi Keih en je krijgt altijd een brief terug. Emailen gaat nu eenmaal niet in Adi Keih en in Asmara is het zo langzaam als....ben de uitdrukking kwijt. Een email kan een halfuur duren (als je geen ’page not found error’ krijgt).
2004-11-21 Frans
[Excuses voor de late post, door mailproblemen heb ik het stuk erg laat, daarom ook geen foto’s. - Hugo]

HHet is nu zondagmiddag, de conferentie zit erop, dus heb ik tijd om nog wat te schrijven. De planning is drie weken in Adi Keih te blijven en op 10 december weer terug te komen voor een methodologisten conferentie. Het weekend was heel erg leuk, veel mooie verhalen over classmanagement, marking, cheating, verouderde wiskunde, lesboeken die er niet zijn, aanpassingen van eindexamens die niet iedereen weet. Voor de liefhebbers, in grade 7 zijn ze heel lang bezig met het omzetten van een decimale repeterende breuk in een "echte" breuk en daarna met het worteltrekken met de hand, want er zijn geen rekenmachines natuurlijk. Ik betwijfel of iemand van jullie weet hoe dat gaat, maar hier wordt in ieder geval de leerlingen het algoritme (een truc?) geleerd. Er bestaan wel tabellenboekjes, maar die zijn meestal zoek. Ik heb redelijk wat bijdragen kunnen leveren, want de meesten geven voor het eerst les, ze komen zo van de Universiteit en dan in deze omstandigheden! Klassen van 80, deels ongemotiveerde leerlingen, die slecht Engels spreken, meestal geen boeken, geen spullen, 30 uur per week (6 klassen), mijn petje af voor ze, dan heb ik het met het werk maar makkelijk.

In Asmara slaap ik altijd bij Ruud, die werkt op de Universiteit en woont in een expatbuurt in een flat van alle gemakken voorzien. Donderdag zijn zijn vader en zus gekomen, dus dat is ook een beetje feest voor mij met kaas en worst. Ik ontbijt niet zo goed, maar nu doe ik gezellig mee en geniet er lekker van. Dat geldt trouwens voor het hele weekend, ik ontmoet weer mijn eigen soort, kan lekker lachen en klagen om Eritrea en hoor prachtige verhalen.

Vrijdagavond naar de film geweest, de openingsavond van de Europese filmweek, met als openingsfilm "De Tweeling", gratis bier en kaas, omdat het een Nederlandse film was. Ze draaien dan een DVD, inclusief het copyrightscherm met de mededeling alleen in huiselijke kring etc. Dinsdag draait Shouf Shouf Habibi, ik hoop dat ik dan al weg ben, alhoewel de situatie somber is, want vandaag waren er helemaal geen bussen. Ben benieuwd of Ruud nog terugkomt, die is met zijn familie naar Massawa.

En het idote is dat er sinds een week wel ’s nachts straaljagers (MIG’s) vliegen (Ruud woont naast het vliegveld), hoeveel benzine gaat daar in?

De pest met Eritrea is dat er geen vrije pers is en er zijn geen buitenlandse kranten te krijgen zijn, dus niemand weet wat er nu precies gebeurt of wat de oorzaken ervan zijn. Vorige week is er een razzia gehouden in Asmara en zijn er duizenden mannen tussen 15 en 40 jaar gecontroleerd. Ze vielen huizen binnen en doorzochten ze. Er duiken er nogal wat onder die niet in dienst willen, maar het drama is dat ze vervoerd werden naar een dorp in de buurt, en daar is het uit de hand gelopen en zijn er twintig doden gevallen en zeer veel gewonden. Het gerucht gaat dat er geen bussen zijn omdat die ingezet worden om iedereen die ze vinden naar Sawa (het miltair opleidingskamp) te brengen. Maar de pest is, dat niemand het precies weet. Zelfs op de ambassade waar ik gisteren was, moeten ze gissen over dit alles.

Iemand zei, het begint hier op Noord-Korea te lijken, ook al omdat je niet zomaar het land kan verlaten, ik ook niet, ik moet een exitvisum regelen, dat duurt een week of twee, en voor sommige delen van het land moet je een travelpermit regelen (dat geldt trouwens ook voor Adi Keih, alhoewel als je blank bent je bijna nooit gecontroleerd wordt.)

Heel langzaam begin ik me voor de grote politiek te interesseren en me te verdiepen in het land, maar dat is wel moeilijk als er geen vrije informatie is. We hebben flinke discussies over het beleid van VSO. Waarom helpt VSO met leraren als ze er wel genoeg hebben, maar die zijn niet beschikbaar omdat ze in dienst zitten. Wordt het geen tijd dat VSO het land verlaat of zich wat kritischer opstelt?

Het is boeiend en ingewikkeld om hier te zijn, soms ben ik heel pessimistisch over dit land. Geen benzine, geen bussen, dan is alles buiten Asmara geisoleerd, worden de dorpen en steden dan ook niet meer bevoorraad, de mensen kunnen niet meer reizen en dus geen familie bezoeken en overal is het leger zichtbaar.

Over drie weken ben ik weer (nog) in Asmara, tot dan.
2004-11-19 Frans
en Dag iedereen,

Vorige keer was mijn dagboek een beetje kort en online geschreven, dus deze keer weer een wat langere.
Ik ben weer in Asmara, nu voor een conferentie dit weekend van alle VSO-ers die wiskunde geven op scholen en ik ben er uiteraard bij als de methodoloog. Ik ben gisteren al gekomen na een fantastische busreis. Liften is wel leuk, maar dan moeten er wel auto’s langskomen. Van 8 tot 12 langs de weg gezeten, er was helemaal geen verkeer, uiteindelijk stopte er een minibusje en die had zowaar nog plek! Onderweg kwam de aap uit de mouw, ik moest 100 Nacfa betalen!!! Normaal is het 20 Nacfa, maar door de benzineschaarste zijn de prijzen enorm hoog geworden, want die busjes kopen benzine op de zwarte markt. Pas in Asmara ontdekte ik hoe serieus het probleem was, er rijden geen gewone bussen meer, omdat de benzine bijna op is. Ook NGO’s, ambassade, VSO etc, hebben bijna geen benzine meer. Dus als het een beetje tegen zit, zit ik hier vast. Er zitten wel meer VSO-ers vast in Asmara sinds vorig weekend. Maar dat is wel ernstig, dan zitten mensen vast in hun dorpen, als er geen bussen rijden en ook geen ander transport om dorpen te bevoorraden. Dit kan toch niet lang duren!

Als je hier wat langer bent, ontdek je allerlei aparte dingen. Homoseksualiteit is verboden, maar veel mannen en jongens lopen hand in hand over straat, ak001vrouwen lopen altijd los, ook al omdat ze altijd met tassen lopen. Als twee mannen elkaar ontmoeten, dan groet je elkaar door met de rechterschouders tegen elkaar te duwen (shoulderbumping), zo’n drie keer (als je goede vrienden bent), dat stamt uit de vrijheidsstrijd, omdat je dan je Klasnikov in je handen hebt, dus geen handen vrij hebt en je kunt over elkaar schouders kijken of de vijand eraan komt. Mij overkomt het ook al soms, maar het is toch een bepaalde techniek van duwen. Je kunt ook elkaar de handen schudden, en dat duurt dan behoorlijk lang, want er wordt eindeloos gevraagd hoe het met je gaat, je familie, je kinderen, je ouders, je vrienden, je werk en pas na deze rituelen wordt een gewoon gesprek gevoerd. Saho mensen groeten weer anders, die kussen elkaar op de hand tijdens het handen geven.

Trouwens kinderen roepen niet alleen "you, you, you, you", maar ook "what is your name" en dan doen ze vanaf het moment dat je in zicht komt en dat blijven ze roepen. Soms is dat behoorlijk irritant, vooral als je ze eigenlijk al 100 keer gezien hebben en het is ’s morgens het eerste wat je hoort als je een stap buiten de deur zet. Er zijn een paar oplossingen: Wees ze voor en roep heel vaak: "you, you, what’s your name, you,you" Ga een enorm verhaal in het Nederlands vertellen, dan zijn ze helemaal van de kaart en lopen ze een beetje bang weg. Als ze echt irritant worden roep dan heel plotseling heel hard "boe" of ga gillen, dan schrikken ze zich wezenloos en hollen snel weg.

Ik heb ook kleren (een broek en een overhemd, want wie had bedacht dat je witte broeken mee moet nemen naar Afrika, binnen een dag vuil) gekocht op de markt in Adi Keih, nou dan staat binnen een minuut de hele markt om je heen om zich ermee te bemoeien. Ik wilde wel passen, maar daar was geen gelegenheid voor. Toen ik dus van de koop afzag, stelde de verkoper voor met hem naar huis te gaan om te passen. Uiteindelijk gedaan en de broek zat perfect. Dus voor 160 Nacfa ben ik weer het mannetje.

Ondertussen komt er wel een routine in mijn leven. Om 7 uur moet ik beginnen tot 6 uur, dus als ik om half acht kom ben ik de eerste. Om 10 uur even naar huis, (ik woon, net als iedereen vlakbij), want er is geen toilet, en dan geniet ik van een kopje koffie en een (hard) broodje pindakaas. Tussen 12 en 2 is er pauze, dan doe ik wat huishouden en bak een eitje. Om vier uur ga ik naar het postkantoor om mijn post te halen en wat boodschappen doen in mijn favoriete winkeltjes en om half zes ben ik de laatste die weggaat. Snel naar huis want dan is het bijna donker. Uien, tomaten(uit eigen betontuin), knoflook en een chilipeper in de pan, pasta erbij, blikje tomatenpuree en genieten van het eten. De laatste weken is er geen cola, fanta of sprite meer te krijgen (niet dat ze alle drie ooit tegelijk te krijgen waren, meestal een soort), maar dat heb ik opgelost met een of ander aanmaakgoedje uit Soudi Arabie, waarbij het resultaat op sinasappelsap lijkt. deelvandeklas’s Avonds schrijf ik brieven terug, luister naar muziek, doe een spelletje (Crystal Caves is toch wel weer leuk! en vergeet Spider patience niet.) of lees een boek van Angele en rook een sjekkie van sjak. Om half elf naar bed na een glaasje Asmaragin.

Als ik scholen bezoek is het ingewikkelder, want er is nog steeds geen benzine. houtenklasHet is op de bon, en ik schijn bonnen te kunnen krijgen in Asmara, maar de burocratie is giganties hier, dus ik heb het systeem nog niet helemaal door. Net als de suiker, die ligt hier ondertussen al een week in een kamer, grote balen uit Brazilië, maar er is geen weegschaal of balans. Soms is het net of hier geen routine is, alsof elke keer weer het wiel moet worden uitgevonden.

Maar goed, ik moet uitzoeken met welke bus ik moet, waar ik uit moet stappen, klaslokaal de school vinden, soms in the-middel-of-nowhere. Hawatsu was echt een belevenis, dat ligt ergens ten zuiden van Adi Keih. Drie schoolokalen bestaan uit houten palen met matten als dak. Hoe dat moet als het regent? En een lokaal had geen banken, dus moest iedereen op stenen zitten met het schrift op de knieen. Er is een lerarengebrek in Eritrea, deze school miste er nog drie (op de 15). Leraren worden trouwens door de regering op een school geplaatst. zonderbankenHet principe is 3 jaar "rural area", waar je dan ook woont (meestal zonder je familie), want daar kom je niet makkelijk weg, omdat er geen bussen rijden. Je familie zie je dan een tijd niet. hetdorpDaarna 3 jaar vlakbij een stad, dus dan kun je met een bus reizen eventueel en tenslotte 3 jaar in de stad. Oak dat je geeft ligt niet helemaal vast, het hangt ook een beetje af van de mogelijkheden op de school. Dus soms geven leraren wiskunde, omdat daar geen leraar voor is, en dan zijn ze verbaasd dat de resultaten zo tegen vallen!lerarenkamer

tentenkampIk ben vorig weekend naar Senafe geweest om Jo (een engelse VSO-er) te bezoeken. Helaas was ze er niet, maar het plaatsje was indrukwekkend. Vooral de mensen in tentenkampen was een shock. Die mensen wonen in dorpjes langs de grens met Ethiopie, maar mogen daar niet meer wonen om veiligheidsredenen, dus die wonen daar al 4 jaar in tenten. de_oorlogIn het plaatsje zijn nog veel verwoeste gebouwen van de laatste oorlog, o.a het telecommunicatiegebouw, dus er is nog steeds geen telefoon.

bergLieve vrienden, ik volg Nederland wel van een afstandje, naar de wereldomroep luister ik elke avond, dus de schandalige moord op Theo van Gogh ontgaat me niet, het is zelfs op BBCworldservice, maar het is wel ver weg. Ik lees de NRC-weekeditie, die komt na twee weken hier, net als de meeste post. Ik hoop dat het goed blijft gaan in Nederland, er worden wel erg veel moorden gepleegd!

Houdt deze website in de gaten, want binnenkort komt er nieuws over de decemberactie op het Grotius. Ik ben nu aan het inventariseren wat hier nodig is in het Resource Centre, het zijn in ieder geval o.a. boeken en om ze op te sturen is in ieder geval geld nodig.
Zie ook www.grotiuscollege.nl
2004-10-31 Frans
Asmara, zondagmiddag 31 oktober

Mijn eerste workshop zit erop! En niet zomaar een workshop, 80 leraren Engels die lesgeven in de eerste drie klassen van de Primary School geleerd hoe je Engels kunt geven in die klassen. lesgeven Er is voor Eritrea een Big Book ontwikkeld, het woord zegt het al, het zijn grote boeken, waarmee je klassegesprekken kunt houden, omdat iedereen in de klas kan zien wat er op de bladzijden staan. Er staan pictures in, rijmpjes, verhalen enz. De bedoeling was om in twee dagen de boeken door te nemen en allerlei lessituaties te simuleren en lesideeën te ontwikkelen. Samen met Mr. Hadish, een leraar Engels uit Adi Keih, heb ik de workshop gegeven. Hadish_leest_voor Het was enorm leuk om te doen, er is gelukkig veel gelachen en een van de belangrijkste dingen om Eritreërs te leren, was het gebruik van fantasie. Dat blijken ze helemaal niet te kunnen, ze kunnen alleen concreet denken, en dat voor mensen die werken met kinderen. Op een van de bladzijden van The Big Book is een hut getekend, met daaronder de vraag "What is in the hut?". Volgens de leraren een onmogelijke vraag, omdat je niet in de hut kan kijken. Toen ik mijn verbeelding liet werken en ik vermoedde dat er in de hut een vrouw is, die de hele dag met eten klaarmaken bezig is en Injera's aan het bakken is, moesten ze (bijna allemaal mannen trouwens) erg lachen. En uiteraard zag ik een kip, een kerosinestoof, coffeeceremonie spullen, en een heleboel kinderen. En ik pakte ze terug met het suikerverhaal. Ze deden de pagina waarop een foto van een winkel staat en vroegen "de klas" wat je in een winkel kunt kopen. Zegt er eentje "sugar", nou als er iets is dat je in heel Eritrea niet kunt kopen is het suiker, terwijl ze wel kilo’s suiker in hun koffie en thee doen, echt 5 scheppen, dus ik noemde dat Imagination en ook het grote geheim van Eritrea, want iedereen heeft suiker, maar niemand wil me vertellen hoe je daaraan komt. (Ondertussen ben ik er wel achter gekomen, suiker is geratsoeneerd en je kunt het krijgen via je werk, als je op het juiste moment op de juiste lijst je naam zet. Tot nu toe is het me niet gelukt, maar gelukkig hebben buren, zoals bekend ook suiker. En zo waren er meer leuke momenten, zoals het vertellen van het verhaal van little red riding-hood in mijn beste Engels als voorbeeld. Ook werden sommigen bladzijden als rollenspel uitgebeeld, zoals de bladzijde van een gezin. Op deze foto sta ik als vader toneelstukje
Het leukste was een gedicht dat ik na afloop kreeg van een leraar over hoe leuk hij het had gevonden, dat was echt ontroerend. Nee, het was geweldig om te doen.
Het is trouwens wel weer bijzonder (of bedoel ik gewoon raar), dat ze de workshop geven in de zobahoofdstad Mendefera. Dat betekent dat 240 leraren, (van elke Primary School eentje) allemaal daar naar toe moeten en moeten overnachten. Dus uit Adi Keih en Senafe (vlakbij) reizen 50 leraren 8 uur met de bus naar Mendefera (eerst Adi Keih - Asmara en dan Asmara - Mendefera). Het hotel kost Nacfa 40 en ze krijgen Nacfa 30 vergoed, dus de sfeer in de workshop werd er niet beter op. Hetzelfde met het eten, ze kregen 35 Nacfa uitbetaald, dus daar kan je helemaal niet van rondkomen. Ze noemen dat een per diem en ze worden er terecht heel chagrijnig van.
’s Middags naar Asmara gegaan, tegenwoordig lift ik, dat gaat veel sneller en soms leer je er weer nieuwe mensen mee kennen en onderweg kom je ook weer leuke dingen tegen. apen. ’s Avonds was het Halloween, daar zijn die Engelsen en Amerikanen gek mee, de bedoeling is dat je verkleed komt, en sommigen maken daar echt veel werk van. Gelukkig had Jo (een VSO-ster in Mendefera) nog wat liggen, dus heb ik me daarmee maar wat verkleed?Halloween

Ondertussen ben ik al een week niet thuis geweest, omdat ik voor de workshop in Mendefera moest zijn en daarvoor in Asmara om een workshop te krijgen van Mary, de samenstelster van The Big Book. (Jullie denken toch niet dat ik een workshop English Methodology zelf verzin?) Ik heb er wel zin in om weer naar Adi Keih te gaan morgen. Dan ga ik serieus met mijn scholenbezoeken beginnen, tot nu toe ben ik alleen maar als kennismaking geweest. En dan workshops ontwikkelen over wiskunde en informatica.
Het begint wel te wennen in Adi Keih, alleen het eten koken met die paar dingen die ze hebben, is wel lastig. Trouwens, ze willen hier Internet afsluiten, omdat, aldus de regering, de jeugd teveel naar porno kijkt! Als je van een soort striptease houdt, hebben ze gelijk, want de opbouw van een pagina duurt heel lang. Nee, iedereen hier denkt dat het te maken heeft met de negatieve kritiek op de regering van Eritrea, zie o.a. de site van de BBC en het Amnesty rapport over Eritrea, dat is ook niet positief. Het is wat dat betreft een raar land. En er is alweer geen bezine, zelfs de diesel is op de bon, ik heb, nadat ik naar Adi Keih ben gereden, niet meer op de motor gezeten.
Mijn telefoonnummer is nu definitief 0291 1 650614, ben er eindelijk achter gekomen. Zie ook de contactpagina.
Groetjes uit Asmara, tot over twee weken?
2004-10-05 Frans
5 oktober vertrok ik naar Adi Keih, de internationale dag van de leraren. Zoals je ziet wordt dat in Eritrea gevierd. lerarendag
Na de "luxe" van Asmara zit ik eindelijk in Adi Keih. Of het me bevalt? Ik heb nog nooit zo moeten wennen in mijn leven. Alles, maar dan ook alles is nieuw. De pickup van VSO reed weg en daar stond ik, in the middle-of-nowhere, een leeg huis, op een tafel, een bed(zonder matras) en 4 stoelen na, in een dorpje(stadje?) tussen (mooie) bergen. Wel een prachtige rit op de motor langs slingerwegen, door dalen, langs afgronden en over bergen heen.
Ik had een uur daarvoor kennis gemaakt met de mensen van het Ministry of Education, het hoofd Mr. Mehari, 3 supervisors, Mr.Abdu, de manager van het Pedagogical Resource Centre(PRC), een administrateur en een secretaresse. Iedereen heette me vriendelijk welkom in hun beste Engels. Ook heb ik een mooie werkplek gekregen. mijn_bureau
Vooral Mr. Abdu was erg vriendelijk, want samen met Sarah, mijn voorgangster, hebben ze het Resource Centre opgericht. Het bestaat pas sinds april en hij verwacht veel van mij (en jullie :-), maar daar horen jullie nog over. Pedagogical_Resource_CentreResource_Centre
Het huisje links, gemaakt van houten palen en doeken is het theehuis, daar zorgt Roma (rechts op de foto) voor de thee en kun je even rustig zitten.
theehuis
Met Mr. Abdu ging ik dan ook boodschappen doen, naar de markt, waar iedereen alleen maar tomaten, uien, knoflook en chilipepers verkoopt. Dat heb ik dan ook maar gekocht, er niet aan denkend, dat ik helemaal geen kookspullen heb. Later ontdekte ik dat er op woensdag en zaterdag een grotere markt is, dan komen vrouwen uit de dorpen in de omgeving, en die hebben wortelen, een soort andijvie en groene kool en natuurlijk ook tomaten, uien, knoflook en chilipepers..
officiele_markton_officiele_markt
Toen we terug waren bij het Ministry of Education waren daar twee anderen om me op te vangen, Abraham en Senay. Twee leraren, die veel in het Resource Centre zijn en er veel gebruik van maken en met hen heb ik door het stadje gelopen. mainroad Ze vertelden me heel veel en probeerden me op mijn gemak te stellen. Vooral Abraham komt elke dag even buurten om te kijken of het goed gaat. De eerste avond hebben ze me uitgenodigd om bij hun te komen eten, ze wonen met z'n drieën op een kamer van 5 bij 5 meter. Dus dat was weer met z'n allen uit een schaal eten, op lage krukjes aan een laag tafeltje. Maar het was heerlijk en gezellig.
Nu ik dit tik, zit ik hier bijna twee weken, maar de eerste week was erg moeilijk. Ik moest zo erg mijn weg vinden, alles was zo nieuw. Weinig mensen praten Engels, en mijn Tigrinya is niet best. Ik moest heel veel boodschappen doen om mijn huis een beetje in te richten, dat wil zeggen alleen keukenspullen zijn er te koop van Chinese kwaliteit, zo uit de Euroshop vandaan. En het zijn allemaal kleine winkeltjes, waar je heel moeilijk iets aan kan wijzen.
mijn_kamer1mijn_kamer2Ik ben veel bezig geweest het huis een beetje van mezelf te doen worden, maar dat is alleen een beetje met de huiskamer gelukt. Een boekenkastje met planken (is bijna niet te krijgen, ze lagen in de opslagruimte van het PRC) en stenen heb ik een boekenkastje gemaakt. Het schilderij heb ik aan een touw opgehangen, daar geniet ik erg van.
mijn_kamer3mijn_huis
Het huis staat naast een zeer moderne moskee, maar gelukkig staan de luidsprekers de andere kant op gericht, dus daar heb ik niet zo'n last van. Het huis heeft veel privacy en ik heb een woonkamer, een keuken, toilet, slaapkamer en zowaar een logeerkamer, dus kom maar langs. Ook de keuken is gewoon een lege ruimte, net als alle andere ruimten, het zijn gewoon lege kubussen, dus niks geen aanrecht of gootsteen. Is ook zinloos, want er is geen stromend water (om de twee dagen komt er een tankauto langs). In de keuken heb ik een tafel (uit het PRC) neergezet met mijn kerosinebrander erop en daarop kook ik.
keuken
Het werk is ook wat je noemt een uitdaging. Ik word helemaal vrij gelaten, niemand vertelt me wat ik moet doen of wat ze van me verwachten. Met mondjesmaat geven ze informatie. Ze zijn wel heel vriendelijk, maar zeggen alleen weinig. Vorige week vrijdag werd ik plotseling geroepen, zitten daar alle 20 schooldirecteuren in vergadering en word ik even voorgesteld als de nieuwe methodology trainer en als de computerexpert. Dat had ik wel eerder willen weten, dan had ik een iets beter verhaaltje verteld. Daarna gingen ze in het Tinrinya vergaderen, na een half uurtje ben ik maar naar buiten gelopen.
Ook heb ik mijn eerste School bezocht, de Junior School Meam Mehaza, met 3000 leerlingen en 45 leraren een van de grootste. Het complex bestaat uit allemaal betonnen barakken. ’s Morgens komt de ene helft naar school en ’s middags de andere helft. Ik heb drie lessen bijgewoond, twee wiskundelessen en een les Engels. Die lessen gingen nog erg goed, gegeven de groepsgrootte (80 ll) en het feit dat er nog geen boeken zijn, hoewel het tempo heel laag ligt en veel leerlingen alleen maar het bord overschrijven. Het was een leuke kennismaking en ik heb veel namen geleerd en weer vergeten.
Begin_van_de_dagHet_past_net

Vorig weekend heb ik mijn huis een beetje schoongemaakt en ingericht, een beetje uitgerust en een mooie wandeling gemaakt in de omgeving. omgeving Want de werkdag begint om 7 uur, tot 6 uur, met twee uur tussen de middag, dus eigenlijk moet ik wel om 10 uur naar bed, maar daar moet ik ook erg aan wennen.
Waar ik ook erg aan moet wennen zijn de kinderen hier. Het zijn er enorm veel (vandaar die grote klassen natuurlijk), maar ze roepen allemaal "you, you, you, you, you, you, you, you, you, you, you" of "Italiano, Italiano, Italiano, Italiano, Italiano, Italiano". Tot nu toe heb ik geen andere Europeaan gezien.
Beste mensen, ik ben aangekomen, maar toch nog niet helemaal, ik moet nog erg wennen en mijn weg vinden in dit mooie land, met zijn vriendelijke mensen en met zijn mooie weer, hoewel het 's avonds behoorlijk fris kan zijn, dan moet de trui weer aan.
Oja, Erik en Marcel, en Maxine, de boeken zijn aangekomen, erg bedankt, ik heb er veel aan.
En donderdag kwam mijn eerste krant aan, de NRC-weekend-editie, dus weer lekker wat te lezen bij de koffie 's morgens en ben ik een beetje bij met Nederland.

PS Op mijn contactpagina staan adres en telefoongegevens. Een prive adres heb ik niet, dat kenen ze in Adi Keih niet.
2004-10-03 Frans
Ik zit nog steeds in Asmara, maar morgen ga ik echt, eindelijk weg!! Mijn residence-permit duurt erg lang, het is hier behoorlijk bureaucratisch, maar we gaan proberen zonder zo’n papier te gaan en hopen dat het lukt met het visum, wat nog een weekje geldig is. Het was een weekje extra vakantie, op zich wel leuk. Nog veel van Asmara gezien en veel huizen van volunteers in Asmara bezocht, want van social parties houden ze wel. Een verjaardag hier, een house-warming party daar.
Een avondje bowling was erg apart. Jongetjes zetten de kegels weer rechtop en rollen de ballen terug.bowlen. Maar ik zal dit dagboek niet vervelen met allerlei details :-)
En er is weer benzine! alhoewel de prijs flink omhoog gegaan is, van 14 Nacfa naar 20 Nacfa. Vorig jaar was het nog 7 Nacfa. De inflatie is hier behoorlijk hoog. Zondag een prachtige motorrit gemaakt langs de "huizen-hokken" van twee volunteers buiten Asmara. Het landschap is geweldig, het was een prachtige tocht door de bergen, onderweg kom je apen tegen, uiteraard veel kamelen en cattles vee. Maar overal heb je het gevoel in the-middle-of-nowhere te zijn. Hier en daar staan wat hutten, in dorpen wat betonnen huizen, het is werkelijk fascinerend, je kijkt je ogen uit.
Alle volunteers zijn jaloers op ons, de methodologists, zoals we genoemd worden. Voor de liefhebbers, het is een Yamaha 125 cc, tweetaktmotor. We worden al de VSO-gang genoemd als we met z’n vieren rondrijden. motorgang Dat motorrijden is echt geweldig, daarmee kan het niet meer stuk. Alle kinderen in dorpen gaan zwaaien of klappen in hun handen, kleine kinderen proberen mee te hollen. Er is buiten Asmara bijna geen verkeer, dus dan ben je wel bijzonder. We stopten bij een barretje om wat te drinken en ze hadden alleen maar mineraalwater, verder geen ander fris, zoals dit fris. Dus ik heb nu wel wat eten ingekocht in Asmara om er toch nog wat van te maken.
Morgen gaat het dan echt gebeuren, met de motor achter de fourwheeldrive aan met al mijn spullen, en dan wordt ik daar gedropt en dan moet ik mijn weg zien te vinden, ik hou jullie op de hoogte, alhoewel dat wel moeilijk is. Regelmatig is er geen Internet en als het er is....
Duim voor me, het avontuur gaat beginnen.
2004-09-26 Frans
Het is nu zondagmiddag en ik ben weer een beetje beter. Vrijdag begon de ellende met enorm overgeven en om de haverklap naar de wc. ’s Middags om 5 uur mijn bed in gedoken en zaterdag om 12 uur weer wakker. Wat kan een mens zich weer beroerd voelen. Nu gaat het wel weer aardig. Ik heb een dompelaar gekocht en kan nu water koken op mijn kamer. Vanmorgen een eitje gekookt en een beetje thee gedronken. We hebben nu niets meer te doen, behalve wachten op onze workpermit en onze residence-paper. Er is in Eritrea altijd maar een persoon die iets mag ondertekenen en is die er niet dan moet je gewoon wachten. De minister van werk zat in Duitsland, zij ondertekent workpermits, dus gewoon wachten tot ze terug is. Gelukkig was dat afgelopen vrijdag en nu moeten we nog wachten op onze residencepermit, het belangrijkste papier. Ook het benzinetekort zit ons dwars. De planning is nu dat ik donderdag naar Adi Keih wordt gebracht. Ondertussen zitten we in het Selam Hotel en gaan we deze week
wat meer de stad verkennen. Morgen is er een feestdag, dan vieren ze hier dat het kruis gevonden is? Dus dat wordt 7 uur op, dan begint het al.
Het openbaar vervoer heeft wel benzine. Woensdagmiddag zijn we in groepjes naar plekken gegaan waar volunteers werken, in mijn geval naar het dorpje Dirko, met Graham, die daar wiskunde geeft op de Junior School. Een leuke kennismaking met de bussen. Op het busstation zoek je een bus die het eerst vertrekt, dat is een bus die het volst is, want de dienstregeling is simpel: als een bus vol is, vertrekt die. De radio gaat aan, aan de buitenkant zitten ook speakers en dan rijden maar. De rit duurde twee uur naar Mendefera, waar Jo werkte. Zij woont in een compound met een Eritrese familie en we werden hartelijk ontvangen met eten en een coffee-ceremonie. lunch_bij_Jo Daarna moest ons groepje verder met de bus naar Dirko, in the middle of nowhere. En het duurde eindeloos voor de bus vol was, zeker een uur hebben we zitten wachten, toen gingen we eindelijk, kregen we onderweg weer pech, een beetje sleutelen en daar gingen we weer. Uiteindelijk kwamen we in het dorpje aan Dorpje_Dirko. Graham moest iedereen gedag zeggen, alle kinderen lopen met ons mee. Als ik foto’s van ze maak, dan krioelen ze van pret en duwen elkaar weg. kinderen. Ze geven mij een hand en praten honderduit in het Tigrinya en dus antwoord ik maar in het Nederlands, volgens anderen was het net of we echte gesprekken voerden.
De omgeving is prachtig groen tot mijn verrassing, want het is nu vlak na het regenseizoen, maar dat schijnt maar kort zo mooi te zijn, alles gaat snel verdorren. Graham woont ook in een compound met een Eritrese familie. Op de binnenplaats stonden twee gloednieuwe waterpompen, die ze gebruiken op de waterezel aan vast te maken :-). Graham wist niet waar ze vandaan kwamen en wat er mee ging gebeuren. Wat wel een rol speelde is dat het halen van water (uit een meer in de buurt) iedere ochtend een sociaal gebeuren is, waar iedereen elkaar ontmoet.
Graham heeft voor ons gekookt, rijst met wat tomaat, ui en knoflook en om negen uur gingen we naar bed, ik kon voor het eerst op mijn matje slapen en dat sliep prima.Graham_kookt_eten. Het leven is er heel simpel, met de zon op, met de zon naar bed. de_zonsondergang.
We hebben ook wat geld gehad om ons huis in te richten. Van VSO krijg je in principe alleen een bed, dekens en lakens, twee kerosinebranders, een waterfilter en 2 watertonnen. De rest moet jezelf kopen. Ik kom in een huis waar Sarah, mijn voorgangster, gewoond heeft, en zij heeft het een en ander achtergelaten, daar ga ik eerst naar kijken, maar Willem komt in een nieuw huis en moet zeker spullen kopen. Dat hebben we samen gedaan, allerlei winkels in en uit en op de markt kopen. Willem_winkelt.
Dit was het belangrijkste van deze week, want die taallessen zijn gelukkig afgelopen. O, vergeet ik bijna het Chinees restaurant. Daar hebben we donderdagavond gegeten. (heb ik daar die diarree van?). Sinds deze week, jawel!, mag je in Eritrea niet meer roken in openbare gelegenheden en ook in restaurants. Dus na het eten ga ik buiten een sigaret roken, staat daar ook de manager van het restaurant te roken en die zegt tegen me "lekker sjekkie draaien", blijkt hij jarenlang in Rotterdam gewoond te hebben en met de bevrijding in 1993 teruggekomen te zijn. Toen snapte ik ook waarom we Asmarabier in Amstelglazen kregen :-)
Jullie lezen het, het wordt er hier niet makkelijker op. bij_de_Chinees

2004-09-20 Frans
Ik zit hier nu een week en voel me al aardig thuis en ken de weg. Het is wel de hele week hard werken tijdens de in-country training, maar we leren ontzettend veel. Ik heb een kamer in het Selam hotel, samen met Willem, de andere Nederlandse VSO-er. ’s Morgens staan we om 7.00 op, dan gaan we in de stad ontbijten, elke keer in een andere snackbar om ze een beetje uit te proberen. Mijn favoriet op dit moment is "the modern snackbar" waar ze een heerlijke roerei hebben met een broodje en een kop koffie. Dan gaan we naar school, een oud Italiaans gebouw en leren we Tigrinya met Emmanuel, TigrinyaLes na de koffie gaat het altijd over een aspect van Eritrea, soms in de klas, soms gaan we erop uit. Zo zijn we naar het Ministery of Education geweest, we hebben de Worldbank bezocht en zijn naar het hoofdkwartier van de UNMEE (het UN-leger dat de grens tussen Eritrea en Ethiopië moet bewaken) geweest. De problemen van Eritrea zijn gigantisch. Ze hebben bijna niets te exporteren, dus hebben ze geen harde valuta. Ook zijn ze een behoorlijk eigenwijs en laten weinig buitenlandse hulp en bedrijven toe. Ze hebben en soort staatssocialisme en de regering controleert alles. Als je een CD opgestuurd krijgt gaan ze die helemaal afluisteren of bekijken als het een cdrom is. Dat betekent dat pakjes met cd’s erin, zo’n drie weken later aankomen. Dus schrijf niet op de doos/pakje dat er cd’s inzitten en verpak ze een beetje onherkenbaar.
Ook zijn er volunteers die hier nu al een jaar zijn en die vertellen over hoe je hier kunt (over)leven. Ze "geven les" over boodschappen doen, wat je kunt koken, welk eten lekker is, hoe de kerosinebranders werken, hoe het waterfilter in elkaar zit, hoe het lesgeven ze vergaat. De dag eindigt weer met taalles tot een uur of vijf.
Ook de cultuur wordt niet vergeten, we hebben o.a. Eritrees gegeten. injeraHet eten is een soort sponsachtige pannenkoek (Injera), 3 op elkaar, waarop een soort stoofpotje ligt, meestal erg kruidig. Je zit er met zijn vieren/vijven omheen en eet met je rechterhand. Je scheurt een stukje van de injera af en pakt daarmee wat eten en je let erop dat je hand niet aan je mond komt. Steeds wordt er wat bijgelegd, dat kan van alles zijn, o.a. groenten en zelfs frietjes. Vorige week ook een dansavond gehad. Op een geluidsinstallatie worden bandjes gedraaid en het geluid komt door half opgeblazen boxjes. dansen Je loopt rondjes en probeert zo verleidelijk mogelijk je schouders heel snel te schudden, ik zal kijken of ik een stukje muziek op de site kan zetten.
Meestal zijn we om half tien weer terug en is iedereen zo moe, dat er snel geslapen wordt. Willem en ik nemen nog een glaasje Asmaragin en kletsen wat over wat we meegemaakt hebben.
Als uitje zijn we dit weekend naar Massawa geweest aan de kust. op_weg_naar_Massawa We hebben een groot stuk gefietst naar Ginda, een km of 40, omdat het de hele weg daalt en dat is wel erg gemakkelijk. Gelukkig is de benzine op en was het niet zo druk, want er wordt gewoon toeterend ingehaald in de bochten, een paar keer werden we van de weg gedrukt. Dat hier niet meer ongelukken gebeuren... Het landschap in de bergen is prachtig, maar het is zo droog, vooral als je verder in het laagland komt, voorbij Ginda. DorpjeOnderweg Er zijn wel overal terrassen aangelegd, maar er groeit gewoon helemaal niets, omdat het regenseizoen al een paar jaar te weinig water geeft. En de mensen zijn heel arm en er is bijna niets te koop. Ze wonen in hutten die gebouwd zijn met rijen takken als muren en golfplaat daar bovenop.
De stad Massawa is van een enorme troosteloosheid, heel veel verwoeste gebouwen en veel moderne hotels, maar er zijn geen toeristen, dus wie die hotels bouwt en voor wie? Je wilt niet weten hoe de mensen leven in die hitte (40 graden!!), het is zo armoedig. We hebben nog wel gezwommen in de Rode Zee, het water was zeer warm en het drijven is gemakkelijk, maar het is wel gezellig tussen de vissen door. Iedereen was blij toen we zondag weer terug waren in het frisse Asmara.
Vandaag aan een nieuwe week inburgeren begonnen. Volgende week gaan we naar onze werkplekken, als er tenminste benzine is, anders zitten we hier nog weken vast! Zondag hoop ik mijn dagboek weer bij te werken, want in Adi Keih zal dat niet meer zo "makkelijk" gaan.
Ik ga dit uploaden en dan naar bed. Welterusten.
2004-09-13 Frans
Ik ben er!!!

Ik heb het hier helemaal naar mijn zin, vandaag mijn eerste Tigrinya lessen gehad en volgens mij ben ik daar te oud voor. De hele groep moet twee uur lang allemaal zinnen na zeggen en dan denken ze dat ik het allemaal onthoud! En vanavond weer heerlijk gegeten, een Eritrese hamburger met franse frietjes en sla (die iedereen laat staan, omdat we een beetje bang zijn voor diarree). Ik zit in hotel Selam, een oud koloniaal gebouw, maar verder prima. We zijn met 24 nieuwe VSO-ers, waarvan de meesten jong en een paar ouderen, waaronder 4 gepensioneerden. Het is een erg leuke club, iedereen heeft er zin in en er lopen ook veel volunteers rond die hier al zijn, want het eten is gratis voor ze. En ze zijn een bron van informatie, waar je moet ontbijten, waar goedkope kaas is, waar je zwart kan wisselen, wat je allemaal hier moet kopen, omdat er in de rest van het land weinig te krijgen is.

Asmara is een gekke stad, het is de hoofdstad, maar het voelt als een provinciestadje, er rijden bijna geen auto’s, want er is op dit moment geen benzine meer, Eritrea heeft geen buitenlandse valuta meer. Hetzelfde geldt voor meel en pasta, wat ik nu weet. We hebben zondag wat rondgelopen en ook gefietst. Ik heb mijn mountainbike al gehad en als ik voorzichtig doe gaat-ie wel een tijdje mee!

Het vliegen ging prima, ik had 38 kg bij me, dus er moest wel flink gepraat worden om dat gratis mee te krijgen. Van Amsterdam naar London viel wel mee, want ik vertelde dat ik door ging vliegen naar Asmara en daar als volunteer ga werken voor twee jaar :-). In London deden ze wat moeilijker, want op mijn ticket stond 20 kg. Heel veel soebatten en maar benadrukken dat ik voor twee jaar ontwikkelingswerk ga doen en het soort werk en de manier waarop lukte het uiteindelijk. En mijn handbagage, twee zware tassen met boeken en laptop ging ook goed, want die koker met het schilderij leidde behoorlijk de aandacht af, dus uiteindelijk is alles hier, wel met veel gesjouw, vooral op Heathrow, naar het hotel toe.

Het binnenvliegen was heel bijzonder. In Jedda (tussenstop in Saoudi-Arabie) liep bijna het hele vliegtuig leeg, vrouwen deden hun sluiers om, de flessen drank van de taxfreeshop werden in tassen gestopt. Daarna vlogen we verder met alleen nog VSO-ers en een paar Eritreers. AsmaraEritrea was heel donker, je kon de scheiding tussen land en lucht bijna niet zien, hier en daar was wat licht te zien, stadjes? En veel vuren overal. En op het vliegveld bij de paspoortcontrole viel het licht uit. Het was pikkedonker. Gelukkig duurde het maar kort, maar het was een beetje angstig.

We hebben nu twee weken in-country TeacherEmmanueltraining (zeg maar inburgeren), met veel taallessen en een boel informatie over health, security, mijnen, de geschiedenis, het onderwijssysteem, enz. De mensen zijn enorm aardig, alhoewel op straat veel groepjes kinderen lopen die om geld bedelen, maar je kunt ook erg leuk met ze praten en grappen maken.

Het bevalt me goed hier, het avontuur gaat nog beginnen, nu zitten we nog "lux" in een hotel en ik voel me goed, ik heb er enorm veel zin in en ben ontzettend benieuwd naar mijn huisje in Adi Keih en hoe het daar zal zijn. Het weer is hier prima, de hele dag zon, zo’n 25 graden en ’s avonds mijn dieseljasje aan, dan kan het fris worden, dan een lekker asmarabiertje

Internetten is hier hopeloos, ik kom yahoo bijna niet in, ’s morgens om 7.00 schijnt het wel te lukken, dus dat ga ik maar eens proberen. Ik hoop dat dit dagboek er een beetje snel opkomt.
2004-09-06 Frans
Het is de week van het afscheid. Vorige week had ik een klein afscheidsfeestje. Omdat ik nu nogal zit te dubben wat ik mee moet nemen om mijn nieuwe huis een eigen sfeer te geven, had ik het plan bedacht om alle mensen op het feestje te vragen samen een schilderij te maken voor mij. Dat is dan echt iets voor mezelf en zeer makkelijk mee te nemen. Jacqueline en Joost hebben het wat begeleid en het resultaat is fantastisch.
schilderijIk ben er ontzettend blij mee en ik weet zeker dat het een mooi plekje krijgt. Gelukkig werden er geen toespraken gehouden en hoefde ik dat ook niet te doen, want in een potje huilen had ik geen zin. Het was een leuk feestje met veel blije mensen? Tenminste, iedereen staat op de foto's te lachen :-) En ik ga heel veel brieven en pakjes krijgen, dat voelt erg goed en ik voel me erg gesteund in mijn avontuur.
Verder is het deze week een beetje tutten, eigenlijk wil ik wel weg, maar het kan nog niet. Dus elke dag doe ik een paar boodschappen, het zou in een dag kunnen, maar dan ben ik echt veel te vroeg klaar met inpakken en veel avonden neem ik weer afscheid van mensen. Nog even, dan ga ik.......
2004-08-24 Frans
Wat een dagboek, het lijkt meer op een maandboek. De scholen zijn weer begonnen en ik ga pas op 9 september weg!. Dat voelt in ieder geval lekker. Lieve collega’s en leerlingen, heel veel succes en plezier dit jaar. Dank jullie wel voor de steun, volgende week hoor ik hoeveel het geworden is.
Ik heb nu nog ruim twee weken om me voor te bereiden. Heel langzaam begin ik zenuwachtig te worden, hoewel ik na Birmingham wel nog meer zin heb gekregen.

SKWIDDaar ben ik twee weken geweest in het trainingscentrum van VSO en het was geweldig. Twee cursussen gedaan, een TeacherTrainer Course en de beruchte SKWID (Skills for Working in Development), omdat het zo’n zware is, van ’s morgens negen tot ’s avonds negen. Erg praktische cursussen met heel veel oefeningen over onderhandelen, corruptie, empowerment, facilitation en veel Participatory Approaches, een methode om veel mensen bij je werk te betrekken en zo de duurzaamheid te bevorderen, omdat dan je kennis en skills echt gedeeld kunnen worden.
En erg veel leuke mensen ontmoet. Iedereen vraagt "where are you going to" in plaats van het gebruikelijke "where are you from". Iedereen heeft dezelfde drive en is erg open. Vooral het uitglijden bij de oefeningen zorgden voor veel plezier. Met 3 mensen houd ik in ieder geval contact: Dancing Dick (Nederlander, Ghana), Romantic Ruth, my little girl (Britse, Gambia) en Sunny Sophie (Française, Pakistan), ik heb zoveel met ze meegemaakt al, en dan heb ik het niet over het roken buiten en het licht uit doen in de bar. We hebben beloofd te proberen elkaar te volgen en te steunen. Hoe, daar hebben we geen idee van, maar vakantiebestemmingen volgend jaar genoeg.

BoxtelIn Nederland ook nog een training gehad in Boxtel, op de Kleine Aarde (als je je een zondag verveelt is dat een prima plek om naar toe te gaan). De courses waren "Prepare for Change" en "Volunteers and Development". Onderwerpen, zoals verwachtingen, teleurstellingen, ontwikkelingswerk, global education, duurzaamheid, HIV&AIDS, globalisering. Ik voel me echt voorbereid om te gaan, ook daarin is VSO een goeie club.
Ook veel contacten in Nederland gelegd en boeken gekocht, waarbij eBay toch wel weer koploper is wat betreft de prijzen, zo goedkoop (behalve dan de verzendkosten). Hopelijk ligt er een stapeltje in Asmara als ik aankom.
Iedereen die ik opgezocht heb om me te helpen, is enorm enthousiast, heeft veel tips en materiaal en wil me blijven steunen met advies als ik daar ben, dank jullie wel, Dédé, Ed, Mieke, Jelle, Cees, Wouter, Rietje en Andemraiam.
Unilever is een grappig verhaal, die hadden een paar jaar geleden wiskundepuzzels in hun pakjes soep en ik had het idee dat er nog wel een doos in het magazijn zou staan. Dus de consumentenlijn gebeld, die verwezen me door naar een vertegenwoordiger en die verwees me door naar de consumentenlijn. Tja, hoe kom je een multinational binnen? Dat zei ik ook, en dat snapte ze ook en ze zou er een uitdaging van maken en drie weken later lag er een flinke envelop met puzzels.
Nu heb ik nog twee weken en moet er gepakt worden en afscheid genomen worden. Da’s allebei verdomde moeilijk. Ik mag #$%^&* maar 25 kg meenemen, dus dat wordt nog uitdaging:-) Ik stuur in ieder geval een doos met boeken op naar Asmara, want die zijn het zwaarst. Een doos heb ik al gevuld, ik denk dat een tweede doos nog wel vol komt. En dan maar dubben wat er allemaal nog meer mee moet, wat handig is, wat onmisbaar is, waarmee ik me kan vermaken, een citaat uit de Placement Description:

"There is not much external entertainment to fall back upon for volunteers in Adi Keyeh. Good alternatives would be to read a book, write a letter, cook a meal for friends and colleagues, go to a coffee ceremony, celebrate a wedding, listen to the BBC on radio, go to visit another volunteer, take a language lesson, speak to friends, pick up landscape painting and drawing, write a poem, prepare your work, clean your house, mend your clothes, grow a vegetable garden, go for a bicycling trip, join the football and volleyball players, admire the beauty of nature, or contemplate the meaning of life. In other words, it is all up to you and your ability to find things to do."

en we hebben brons!
brons
2004-07-10 Frans
Het is de eerste week van de vakantie. Afgelopen week afscheid genomen van het Grotius. Iedereen leeft erg mee met mijn avontuur en het afscheid was erg goed. Mijn onbetaald verlofregeling zit goed in elkaar, want over twee jaar kan ik weer terugkomen en financieel heeft de school het goed voor me geregeld. Pieter heeft mij een stapel spijkerborden teruggegeven (die ik ooit zelf gemaakt had, maar helemaal uit het oog verloren was) en mij overladen met mooie woorden en leuke anekdotes. De zaklamp en het kompas van Marcel komen zeker van pas. Van het andere geld heb ik een externe harddisk gekocht en een lekker matrasje voor mijn logeerpartijen in die dorpjes.

DSC00078aNa mijn verhaal over wat ik ongeveer precies ga doen (voor zover ik dat nu kan overzien) is iedereen op de foto gegaan met een adreswijziging en een overschrijvingskaart voor VSO. Ik hoop dat het lukt een groot deel van die 18.000 euro per jaar bij elkaar te halen. Wie de kaart kwijt is, overschrijven kan nog steeds op giro 92, t.n.v. VSO Nederland , Utrecht, onder vermelding van Frans Buddelmeijer :-) Dank jullie wel, lieve collega’s.

DSC00061aWat ik ook fantastisch vind is het doel van de decemberactie op school komend jaar. Ik mag een project indienen, en dan gaat de school de opbrengst besteden aan dat project in Eritrea. Om de school vast warm te laten lopen heb ik een landkaart van Eritrea gegeven, zodat iedereen kan zien waar ik zit.

DSC00085aErg verrast was ik door de actie van Los Chaos, de band die op het personeelsfeest speelde. Ze hebben besloten hun gage op rekening 92 van VSO te storten, als ondersteuning van mijn uitzending. Dank jullie wel, Ad en Edwin en Hans en Joost en Koppe en Maxine en Michael en Patrick en Piet, tot op het Festival Mundial in Adi Keyeh.

Nu ben ik allerlei dingen aan het verzamelen en veel zaken aan het regelen. Het is nu nog ontspannen en ik heb er alle tijd voor nu de school lekker is afgelopen. Ik krijg erg leuke reacties van mensen uit de wiskunde- en natuurkundewereld die ik bel om materiaal en allerlei ideeën. Ik betwijfel over 40 kg wel genoeg is om alles mee te nemen. Straks nog naar Bretagne, ouderwets op vakantie, dan twee weken naar Birmingham voor trainingen en daarna is het vroeg genoeg om echt zenuwachtig te worden.

Jullie horen nog van me!
2004-06-14 Frans
De afgelopen weken enorm druk aan de slag gegaan.
Boeken halen uit de bibliotheek, hoewel die alleen reisgidsen hebben.
Afspraken gemaakt met motorrijschool Jansen om motor te leren rijden. Ik heb nu al vier lessen gehad en vindt het zowaar leuk en leer het Westland weer op een heel andere manier kennen.
Met Albert Besuyen haal ik mijn Engels op, vooral mijn pronunciation, ik schijn Engels te praten als een Amsterdammer, hoe is het toch mogelijk. Mijn grootste probleem is het leggen van de klemtoon op de verkeerde lettergreep bij woorden als perpendicular, toch een belangrijk woord voor mij.
Ik surf veel over Internet om van alles te leren over het land, de geschiedenis, de talen (o.a. Tinrinya, de taal die in het zuiden veel gesproken wordt) en de cultuur. Daarnaast veel zoeken over methodology en mathematics en daar is gelukkig veel over te vinden. Daarnaast probeer ik een netwerkje op te bouwen met mensen die mij kunnen helpen.
En daarnaast zijn er natuurlijk nog gewoon de examens en de repetities om na te kijken. Gelukkig is dat allemaal goed gelopen.
Vandaag naar de TravelClinic geweest in Rotterdam waar ze me lek geprikt hebben om ervoor te zorgen dat ik geen hepatitis A & B, buiktyfus, meningokokken, rabiës en tbc krijg.Ik heb de gele koorts maar even laten zitten. Daarnaast anti-malariatabletten gekregen, gelukkig geen Lariam, maar Malarone.
Komend weekend een driedaagse op de Kleine Aarde in Boxtel, over globalisering, Afrikanisering, ontwikkelingshulp, HIV&Aids, armoedebestrijding en de rol die VSO daarin vervult. Daarbij een dag "Prepare for Change", over wat er allemaal komt kijken als je twee jaar weggaat. Ter voorbereiding moet ik weer erg veel lezen.
En verder lijstjes maken waarop staat wat ik nog doen moet, wat ik nog kopen moet, wat ik mee moet nemen, wat ik nog regelen moet, wat ik op moet zeggen, wat er in mijn laptop moet, waar ik aan denken moet, wat ik nog moet uitzoeken en welke lijstjes ik nog maken moet.
2004-06-03 Hugo
Site Online
2004-05-21 Frans
Vandaag is de baan rond, ik ga naar Eritrea! Het betreft een baan als Methodology Trainer in Adi K’eyih. Dat ligt 100 km onder Asmara de hoofdstad. Rond dat stadje (30000 inwoners) liggen ongeveer 20 dorpen met een Junior School en de bedoeling is dat ik op individuele basis docenten ga begeleiden. Als ik al die scholen bezocht heb (met de motor) kunnen daarnaast de trainingen voortgezet worden door workshops. Daarvoor is in het stadje een Resource Centre, zeg maar een soort mediatheek zoals bij ons. Het is ook de bedoeling dat Resource Centre te onderhouden. Het werk lijkt me fantastisch. Ik heb dan wel geen structurele kennis van methodology, maar wel 30 jaar ervaring in lesgeven.
Het stadje ligt in de bergen op ongeveer 2300 meter, en het klimaat wordt beschreven als "een goed engelse zomer", dus dat vind ik ook heel prettig.
(c) 2004 Frans/Hugo Buddelmeijer